Απόψεις

Το μπρίο έγινε μιζέρια

Η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου είναι το γκολ. Το άθλημα όμως είναι συναισθήματα και στιγμές. Το μπρίο και η φαντασία αποτυπώνει την καλλιτεχνική πλευρά του ποδοσφαίρου, όπου η τεχνική κατάρτιση, η έμπνευση της στιγμής και η δημιουργικότητα των παικτών ξεπερνούν την απλή τακτική. Αντιπροσωπεύει το θεαματικό, αυθόρμητο παιχνίδι, συχνά σε αντίθεση με την υπερβολική προσήλωση στους αυτοματισμούς και τους αριθμούς.

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε οι πέντε πρώτοι του βαθμολογικού πίνακα πέτυχαν… ένα γκολ. Στο μηδέν έμειναν ΑΕΚ, Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ και Λεβαδειακός και μόνο ο Παναθηναϊκός με τον Μπακασέτα σήκωσε τους φιλάθλους από τη θέση τους, ισοφαρίζοντας την ΑΕΛ. Κανείς όμως δε νίκησε, δεν προσέφερε χαρά. Πολύ δε περισσότερο δεν συνάρπασε, δεν εκστασίασε, δεν γέμισε την ψυχή των πιστών.

Ακόμη κι έτσι όμως η μαγεία του λαοφιλέστερου αθλήματος, βρίσκεται πολύ περισσότερο στα συναισθήματα που προκαλεί, στην ενότητα που καλλιεργεί και στις ιστορίες που υφαίνει. Κι αυτές όμως δεν υπήρξαν. Αν εξαιρέσει κανείς την απόκρουση του Στρακόσα στο πέναλτι του Γιακουμάκη, στο ντέρμπι των δικέφαλων στην Τούμπα, δεν υπήρξαν έντονες στιγμές που θα μνημονεύονται στο μέλλον.

Άνοστες σούπες χωρίς το αλατοπίπερο των γκολ, των φάσεων πολύ δε περισσότερο των μαεστρικών ενεργειών. Ήταν και τραυματίας ο Κωνσταντέλιας, οπότε όσοι είδαν τα ματς της Λιβαδειάς, της Τούμπας και της Λεωφόρου, άδειασαν.

Κι έρχονται στις μνήμες μοναδικές στιγμές, ενέργειες που μένουν βαθιά χαραγμένες στη σκέψη και την ψυχή. Πού είναι οι εποχές του Χατζηπαναγή, του Δεληκάρη, του Δομάζου, του Νεστορίδη, του Κούδα, του Σαραβάκου, του Ριβάλντο, του Τζιοβάνι, του Σισέ, του Ζάετς, του Σέστιτς, του Ντέμη, του Αναστόπουλου…

Ποιον να πας να δεις σήμερα, που να κεντήσει, να γοητεύσει στον αγωνιστικό χώρο. Όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες που έλεγε και ο Τζιμάκος, μόνο που αυτές πλέον είναι ασπρόμαυρες. Ξέβαψαν, ξεθώριασαν… Τις κάλυψε η αφρικανική σκόνη.

Έλειψαν οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί ή ακόμη και η συλλογική θλίψη μιας ήττας που σχηματίζει έναν άρρηκτο δεσμό μεταξύ των φιλάθλων. Τι να συζητήσουν στα καφενεία, από πού να πιαστούν να κάνουν καζούρα, τι να δουν πέρα από τα νούμερα στον βαθμολογικό πίνακα.

Μιζέρια στο θέαμα, φτώχεια στα γκολ, μελαγχολικές οι στιγμές. Δεν θα περίμενε κανείς πως μεγαλύτερη είναι η απόλαυση από τη σύγκρουση του Άδωνι και της Ζωής. Εκεί που γίνονται οι φάσεις, υπάρχει συναίσθημα και πέφτουν τα τεμάχια.