Απόψεις

Όταν το μπάσκετ παίζεται στα γραφεία, δεν είναι παιχνίδι

Οι τελευταίες ημέρες στο ελληνικό μπάσκετ δεν κύλησαν με όρους αγωνιστικούς, αλλά με όρους παρασκηνίου, υπαινιγμών και θεσμικής αμηχανίας.

Η συζήτηση διέφυγε από το παρκέ και μεταφέρθηκε στα γραφεία… Σ’ αυτή την διαδρομή η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης βρέθηκε, για ακόμη μία φορά, στο επίκεντρο, όχι για κάποιο αναπτυξιακό σχέδιο ή αγωνιστική επιτυχία, αλλά για έναν κύκλο εσωτερικής έντασης που άφησε περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Δηλώσεις, αντιδράσεις, «διαρροές» και δημόσιες τοποθετήσεις δημιούργησαν ένα τοπίο σύγχυσης, όπου κανείς δεν έδειχνε να ελέγχει πραγματικά την κατάσταση.

Αντί η συζήτηση να γίνει θεσμικά, με καθαρό λόγο και σαφή πλαίσια, επιλέχθηκε ο γνώριμος ελληνικός δρόμος: μισόλογα, ερμηνείες και «στρατόπεδα». Έτσι, η ουσία χάθηκε πίσω από την εντύπωση και η εικόνα της Ομοσπονδίας πληγώθηκε ξανά, όχι απαραίτητα από τις αποφάσεις της, αλλά από τον τρόπο που αυτές επικοινωνήθηκαν ή δεν επικοινωνήθηκαν.

Όταν οι ρόλοι μπερδεύονται, όταν οι αρμοδιότητες δεν είναι ξεκάθαρες και όταν οι προσωπικές σχέσεις δείχνουν να παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από τη θεσμική λειτουργία, τότε δεν μιλάμε για διοίκηση, αλλά για αυτοσχεδιασμό. Και ο αυτοσχεδιασμός, όσο «βολικός» κι αν είναι βραχυπρόθεσμα, πληρώνεται ακριβά μακροπρόθεσμα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι τα πρόσωπα. Είναι το μοτίβο. Ένα μοτίβο όπου κάθε κρίση αντιμετωπίζεται αποσπασματικά, χωρίς στρατηγική, χωρίς ενιαία φωνή και χωρίς αίσθηση ευθύνης απέναντι στο άθλημα. Η ΕΟΚ δείχνει συχνά να λειτουργεί περισσότερο ως πεδίο εσωτερικών ισορροπιών παρά ως κεντρικός φορέας χάραξης πολιτικής για το μπάσκετ.

Και κάπως έτσι, το άθλημα που μας έμαθε τι σημαίνει οργάνωση, πλάνο και ιεραρχία, καταλήγει να αναπαράγει τα πιο κουραστικά ελληνικά κλισέ: εσωστρέφεια, καχυποψία, δημόσιες διαφωνίες και μια μόνιμη αίσθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά», χωρίς ποτέ να μπαίνει το μαχαίρι στο κόκαλο.

Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα από όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες, είναι απλό και σκληρό: το ελληνικό μπάσκετ δεν αντέχει άλλη θεσμική προχειρότητα. Δεν αντέχει άλλες κρίσεις επικοινωνίας, ούτε άλλες αποφάσεις που μοιάζουν περισσότερο με διαχείριση εντυπώσεων παρά με ουσιαστικό σχεδιασμό.

Το μπάσκετ στην Ελλάδα έχει μάθει να επιβιώνει από τις δυσκολίες. Αυτό που δεν έχει μάθει και ίσως ήρθε η ώρα είναι να απαιτεί σοβαρότητα από εκείνους που το διοικούν. Γιατί χωρίς καθαρούς ρόλους, καθαρές κουβέντες και καθαρές αποφάσεις, το παιχνίδι χάνεται πριν καν γίνει το τζάμπολ.