Απόψεις

Ο Μαραντόνα δεν ήταν μόνο ποδόσφαιρο, ήταν εξέγερση!

Έχουν περάσει 5,5 χρόνια από τότε που ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα αποχαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο.

Ως γνωστόν, ο «Ντιεγκίτο» κλήθηκε δυστυχώς να περάσει πολύ νωρίς (σε ηλικία 60 ετών) από το… ταμείο για να πληρώσει τις πάμπολλες καταχρήσεις που έκανε στη θυελλώδη ζωή του.

Αν ζούσε εχθές ο Αργεντινός θρύλος του ποδοσφαίρου θα είχε χάσει πάσα ιδέα για αυτόν που είχε χρίσει ως διάδοχό του.

Ο λόγος για το ποδοσφαιρικό του παιδί, τον Λιονέλ Μέσι, ο οποίος «υποκλίθηκε» στον Ντόναλντ Τραμπ.

Τον πρόεδρο των ΗΠΑ, που υποσχόταν, ενώ διεκδικούσε εκ νέου το οβάλ γραφείο, ότι θα φέρει την παγκόσμια ειρήνη -και μάλιστα ήθελε με το… ζόρι να του δοθεί το νόμπελ Ειρήνης- και πλέον κοντεύει να σύρει την υφήλιο στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

Η εικόνα του Αργεντινού σούπερ σταρ της Ίντερ Μαϊάμι να χειροκροτά τον Ντόναλντ Τραμπ, στην τελετή τιμής για την κατάκτηση του τίτλου στο MLS, προκάλεσε δικαίως αντιδράσεις.

Donald Trump casually announces more illegal bombing of Iran in front of the entire Inter Miami squad.

Hundreds of children have been killed in Iran in the last few days.

Lionel Messi and his teammates respond with applause. Bizarre. pic.twitter.com/rT0E2tlm9L

— Leyla Hamed (@leylahamed) March 5, 2026

Κι αυτό γιατί συνέβη τη στιγμή που ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε αναφορά στην ένταση που επικρατεί στη Μέση Ανατολή και τους βομβαρδισμούς στο Ιράν.

Η σκηνή αυτή καταδεικνύει με τον πλέον γλαφυρό τρόπο την απόσταση που χωρίζει τον σημερινό παγκόσμιο σταρ από τη μορφή του Μαραντόνα.

Ο Λιονέλ Μέσι είναι, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.

Σε αυτό πιστεύω ότι συμφωνούν όλοι. Μαραντόνα ωστόσο δεν θα γίνει ποτέ.

Το εν λόγω γεγονός στην Ουάσινγκτον αποτελεί ακόμη μία απόδειξη για το πόσο χαοτική ήταν – είναι και θα είναι η απόσταση του αστέρα της Ίντερ Μαϊάμι από τον Μαραντόνα ως προσωπικότητα.

Ο Ντιέγκο είχε χτίσει μια εντελώς διαφορετική σχέση με την εξουσία.

Δεν ήταν απλώς ποδοσφαιριστής. Ήταν μια πολιτική φιγούρα, συχνά απρόβλεπτη, αλλά πάντα συγκρουσιακή απέναντι στα κέντρα δύναμης. Δεν σήκωνε ποτέ μύγα στο σπαθί του και πάντα υπερασπιζόταν το δίκαιο. Δεν έσκυβε ποτέ το κεφάλι.

Στη Νάπολι έγινε σύμβολο αντίστασης για τον φτωχό ιταλικό Νότο απέναντι στις ισχυρές ομάδες του πλούσιου Βορρά. Για τους Ναπολιτάνους δεν ήταν απλώς ο παίκτης που τους χάρισε τίτλους, αλλά ο άνθρωπος που τους έδωσε φωνή απέναντι σε ένα σύστημα που ένιωθαν ότι τους περιφρονούσε.

Δεν δίστασε να τα βάλει δημόσια με τη FIFA, κατηγορώντας την πολλές φορές για διαφθορά και για το ότι αντιμετωπίζει τους παίκτες σαν «εμπορεύματα».

Στην πατρίδα του και στη Λατινική Αμερική πήρε ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις, ενώ είχε στηρίξει ανοιχτά τον Φιντέλ Κάστρο, τον οποίο θεωρούσε προσωπικό του φίλο, και είχε τατουάζ με τη μορφή του στο σώμα του.

Αντίστοιχα στενή ήταν και η σχέση του με τον Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα, τον οποίο στήριξε δημόσια σε μια περίοδο έντονης πολιτικής σύγκρουσης στην περιοχή.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα της στάσης του απέναντι στην αμερικανική πολιτική εξουσία ήταν το 2005, στη Σύνοδο της Αμερικής στην Αργεντινή.

Τότε εμφανίστηκε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας φορώντας μπλουζάκι με το πρόσωπο του Τζορτζ Μπους και τη φράση «war criminal».

Ήταν μια εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου και έδειχνε ότι ο Μαραντόνα δεν φοβόταν να συγκρουστεί δημόσια με ισχυρούς ηγέτες.

Στο παρελθόν σε συνέντευξή του, είχε πει ότι «Κάποτε μου έδωσαν ένα βραβείο οι Κουβανοί και ένα οι Αμερικανοί. Είπα στους Αμερικανούς, βάλτε το εκεί που ξέρετε. Θα πάρω αυτό των Κουβανών».

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Πελότα Λίμπρε (@pelotalibregr)

Την ίδια ώρα ο Λιονέλ Μέσι, λόγω χαρακτήρα, έχει επιλέξει μία εκ διαμέτρου αντίθετη διαδρομή.

Είναι ένας αθλητής σιωπηλός, προσεκτικός, σχεδόν απολιτίκ. Σπάνια παίρνει δημόσια θέση για ζητήματα εξουσίας ή διεθνούς πολιτικής.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία της σύγκρισης. Ο Μέσι μπορεί να έχει κατακτήσει σχεδόν τα πάντα μέσα στο γήπεδο.

Εντούτοις ο Μαραντόνα δεν ήταν μόνο ποδόσφαιρο.

Ήταν εξέγερση, πρόκληση, πολιτική στάση, ένας άνθρωπος που έμπλεκε το παιχνίδι με την κοινωνία και την εξουσία.

Και μπορεί ο Μέσι μπορεί να είναι ο κορυφαίος παίκτης της εποχής του, αλλά ο Μαραντόνα ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ποδοσφαιριστής.

Κι αυτό είναι κάτι που δεν μετριέται με γκολ, τρόπαια ή «Χρυσές Μπάλες».