Euroleague

Εβάν Φουρνιέ: Ο Γάλλος «killer» που βρήκε την ψυχή του στον Ολυμπιακό (pics)

Ο Εβάν Φουρνιέ δεν ήρθε στον Ολυμπιακό ως ένας ακόμη NBA star που αναζητά τα τελευταία μεγάλα συμβόλαια της καριέρας του. Ήρθε γιατί έψαχνε ξανά το συναίσθημα. Την πίεση. Τη φωτιά της εξέδρας. Τις βραδιές που ένα σουτ μπορεί να γράψει ιστορία.

Και κάπως έτσι, ο Γάλλος γκαρντ εξελίσσεται ήδη σε μία από τις πιο ιδιαίτερες προσωπικότητες που φόρεσαν ποτέ τα «ερυθρόλευκα».

Το τρίποντο που «πάγωσε» τη Φενέρ και σήκωσε στο πόδι το ΟΑΚΑ φανέρωσε περίτρανα πως ο Φουρνιέ έχει μετατραπεί στον άνθρωπο των μεγάλων στιγμών για την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα.

Δεν είναι μόνο οι αριθμοί του. Δεν είναι μόνο η ποιότητα ή η εμπειρία από 12 χρόνια στο NBA. Είναι ο τρόπος που παίζει. Με νεύρο, ένταση, προκλήσεις, συναίσθημα. Σαν να περίμενε χρόνια μια τέτοια σκηνή που θα ξεδιπλώσει το ταλέντο του.
Και ίσως πράγματι να την περίμενε.

Tο παιδί από το «94»

Στη Γαλλία λένε πως για να καταλάβεις τον Φουρνιέ, πρέπει πρώτα να καταλάβεις το «94».

Ο άσος του Ολυμπιακού φορά σε όλη την καριέρα του τον αριθμό 94, ως φόρο τιμής στο Βαλ-ντε-Μαρν, την περιοχή έξω από το Παρίσι όπου μεγάλωσε. Για τους Γάλλους, το «94» δεν είναι μόνο ένας αριθμός. Είναι ταυτότητα. Είναι οι γειτονιές, η κουλτούρα, η νοοτροπία των παιδιών που έμαθαν να παλεύουν για να ξεχωρίσουν.

Αυτό το στοιχείο τον ακολουθεί παντού. Στο παρκέ μοιάζει συχνά θυμωμένος με τον κόσμο. Στην πραγματικότητα όμως είναι απλώς απόλυτα συναισθηματικός.

Ο πατέρας τζουντόκα και η πειθαρχία

Η αθλητική του νοοτροπία ξεκινά από το σπίτι.

Ο πατέρας του, Μερλίν Φουρνιέ, ήταν αθλητής του τζούντο σε υψηλό επίπεδο στη Γαλλία και μεγάλωσε τον Εβάν μέσα σε ένα περιβάλλον πειθαρχίας και συνεχούς ανταγωνισμού.
Ο ίδιος ο Φουρνιέ έχει παραδεχθεί πολλές φορές ότι αυτή η «σκληράδα» που βγάζει στο παιχνίδι του είναι κομμάτι της ανατροφής του. Δεν έμαθε ποτέ να συμβιβάζεται. Ούτε να αποδέχεται εύκολα έναν δευτερεύοντα ρόλο.

Και αυτό ακριβώς ήταν που τον οδήγησε στην Ελλάδα και μακριά από το NBA.

«Δεν ήθελα απλώς να υπάρχω»

Στην Αμερική είχε λεφτά, αναγνώριση και μια γεμάτη καριέρα. Όμως, κάτι είχε χαθεί.

Ο Φουρνιέ δεν ήθελε να γίνει ένας βετεράνος που συμπληρώνει ρόστερ και καθοδηγεί νεαρούς παίκτες σε ομάδες χωρίς στόχους. Ήθελε να νιώθει ξανά σημαντικός.

Ήθελε εξέδρα. Πίεση. Μίσος. Ένταση.

Ήθελε να ζήσει ξανά μπάσκετ.

Για αυτό και όταν εμφανίστηκε ο Ολυμπιακός, δεν το είδε σαν μια απλή επαγγελματική επιλογή. Το είδε σαν ιστορία ζωής.
«Δεν θέλω απλώς να παίξω μπάσκετ εδώ. Θέλω να ζήσω μια αληθινή ιστορία», είχε πει σε γαλλικά ΜΜΕ λίγο μετά την απόφασή του να μετακομίσει στον Πειραιά.

Ο Ολυμπιακός που… αγαπούσε από παιδί

Και ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν ήταν κάτι ξένο για εκείνον.
Ο Φουρνιέ έχει αποκαλύψει ότι μικρός παρακολουθούσε φανατικά Ευρωλίγκα και είχε ιδιαίτερη αδυναμία στους «ερυθρόλευκους».

Ίνδαλμά του υπήρξε ο Θοδωρής Παπαλουκάς, ενώ θυμάται μέχρι σήμερα το ιστορικό πεταχτάρι του Γιώργου Πρίντεζη στην Πόλη το 2012.

«Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά ο Ολυμπιακός ήταν η αγαπημένη μου ομάδα όταν ήμουν παιδί», είχε παραδεχθεί.
Και τώρα, χρόνια μετά, έγινε ο ίδιος πρωταγωνιστής σε βραδιές που θα θυμούνται οι φίλοι της ομάδας.

Και τώρα… λατρεία

Ο κόσμος του Ολυμπιακού βλέπει ήδη στο πρόσωπό του κάτι περισσότερο από έναν μεγάλο σκόρερ… Βλέπει έναν παίκτη που παίζει με το συναίσθημα έξω από το σώμα του. Έναν αθλητή που δεν κρύβεται ποτέ. Που ζει κάθε κατοχή σαν… πόλεμο. Που πανηγυρίζει σαν οπαδός. Που παίζει ακόμα με την καρδιά ενός παιδιού από το «94».