Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο «χτίστηκε» ως κάτι παραπάνω από σταρ. Συστήθηκε ως το παιδί της πίστης, της ταπεινότητας, της ευγνωμοσύνης. Ένα «καλό πρόσωπο» σε έναν κυνικό κόσμο. Ως το σύμβολο μιας διαδρομής καθαρής σε έναν κόσμο που συχνά καταπίνει τους πρωταγωνιστές του. Κι όμως, όσο η πίεση ανεβαίνει, τόσο ο μύθος αποκαλύπτεται.
Η εικόνα των τελευταίων μηνών δεν συνάδει με το προφίλ που μάθαμε όλοι μας να αναγνωρίζουμε. Και δεν είναι τυχαία. Νεύρα, βρισιές, εκρήξεις, λιγοστή διάθεση σεβασμού προς τον αντίπαλο. Δεν είναι πια ο παίκτης που νικά και αποσύρεται σιωπηλά, αλλά ο ηγέτης που θέλει να επιβληθεί με κάθε τρόπο. Και όταν η νίκη δεν έρχεται εύκολα ή καθόλου, χάνεται και το μέτρο.
Ας είμαστε ειλικρινείς: ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε να συμπεριφέρεται φέτος ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν είναι απλώς «αγωνιστικό πάθος». Είναι άγχος. Είναι η πίεση μιας καριέρας που μπαίνει σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Είναι η σκιά της μεταγραφής που πλανάται πάνω από κάθε του αντίδραση. Όταν εκνευρίζεσαι με τις ερωτήσεις για το μέλλον σου, δεν είναι γιατί δεν σε αφορούν. Όταν θυμώνεις κι αντααπαντάς στην εξέδρα δεν είναι επειδή έτσι ευδοκιμείς απέναντι στις αντιξοότητες. Είναι γιατί σε επηρεάζουν.
Αλλά και πάλι το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Αντετοκούνμπο έγινε πιο σκληρός. Το πρόβλημα είναι ότι χάνει μ΄αυτό τον τρόπο το ηθικό πλεονέκτημα που τον ξεχώριζε. Όταν βρίζεις, όταν δεν δείχνεις έλεος, όταν μετατρέπεις την ένταση σε συμπεριφορά, παύεις να είσαι παράδειγμα. Παράδειγμα για την κοινωνία, παράδειγμα για τα παιδιά μας, παράδειγμα για το μέλλον…Γίνεσαι απλώς ένας ακόμη σούπερ σταρ που πιέζεται από το ίδιο του το βάρος.
Κανείς δεν ζητά από τον Αντετοκούνμπο να είναι άγιος. Αλλά όταν έχεις χτίσει την εικόνα σου πάνω στην πίστη, στον σεβασμό και στην εγκράτεια, τότε η απόκλιση δεν περνά απαρατήρητη. Και ούτε δικαιολογείται πάντα από το «NBA έτσι είναι».
Η πίεση μιας ομάδας που δεν πείθει, η αγωνία ενός τίτλου που έχει φορτωθεί αποκλειστικά στις πλάτες του, τα διαρκή ερωτήματα για το μέλλον του… Όλα αυτά δεν μένουν στα αποδυτήρια. Βγαίνουν στο παρκέ. Και πολλές, δυστυχώς, βγαίνουν πολλές φορές και βγαίνουν άτσαλα.
Ο Γιάννης βρίσκεται μπροστά σε ένα ξεκάθαρο δίλημμα: ή θα ξαναβρεί το μέτρο και τον εαυτό του ή θα αποδεχτεί ότι η κορυφή δεν συγχωρεί και μετατρέπει ακόμη και τα σύμβολα σε απλούς πρωταγωνιστές.
Γιατί τελικά, το πιο δύσκολο στο NBA δεν είναι να φτάσεις ψηλά. Είναι να μη χαθείς εκεί.