Απόψεις

Δούρειος Ίππος ο Ινφαντίνο

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που η υποκρισία δεν χρειάζεται ερμηνεία. Μιλά από μόνη της…

Η 5η Δεκεμβρίου 2025, στο Kennedy Center της Ουάσιγκτον, ήταν μια τέτοια στιγμή. Ο Τζιάνι Ινφαντίνο, πρόεδρος της FIFA, παρέδωσε στον Ντόναλντ Τραμπ το πρώτο «Βραβείο Ειρήνης της FIFA», ένα βραβείο που δεν υπήρχε πριν, εφευρέθηκε ειδικά για την περίσταση, αποθεώνοντάς τον ως «ηγέτη που νοιάζεται για τους ανθρώπους».

Μόλις τρεις μήνες αργότερα, αυτός ο ίδιος «ηγέτης» διέταξε μαζικές βομβιστικές επιδρομές στο Ιράν, χώρα που έχει προκριθεί για το Μουντιάλ 2026.

Ο Ινφαντίνο έσκαψε τον λάκκο του με τα ίδια του τα χέρια. Και τώρα πέφτει μέσα.. Δύο μέτρα, δύο σταθμά και μια κραυγαλέα αντίφαση…

Η FIFA δεν ξέχασε, προς στιγμή, τους κανόνες της όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Εκεί η αντίδραση ήταν άμεση και ανελέητη: Αποκλεισμός από κάθε διοργάνωση, απαγόρευση σε εθνικές ομάδες, σύλληψη, συμβολική έστω, της αρχής ότι η επιθετικότητα δεν έχει θέση στον αθλητισμό. Σωστή απόφαση. Αδιαμφισβήτητη. Αλλά μήπως στερούνταν από πολιτικές πιέσεις; Προσκύνησε ο Ινφαντίνο στις εντολές της πολιτικής εξουσίας.

Σήμερα, η Ρωσία παραμένει αποκλεισμένη. Δεν θα αγωνιστεί στο Μουντιάλ 2026. Και καλώς. Οι ΗΠΑ, όμως, χώρα που ξεκίνησε στρατιωτικές επιχειρήσεις ενάντια σε κράτος-μέλος της FIFA, που απειλεί με κυρώσεις το Μεξικό, έναν από τους τρεις συνδιοργανωτές του Μουντιάλ, που έχει επιδείξει επιθετική εξωτερική πολιτική σε Βενεζουέλα, Ιράν και αλλού, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν καμία συνέπεια, αλλά φιλοξενούν 78 από τα 104 παιχνίδια της διοργάνωσης. Και ο πρόεδρός τους φοράει στο πέτο του το βραβείο ειρήνης της FIFA.

Κανείς δεν ζητά αδύνατα πράγματα. Κανείς δεν περιμένει τέλεια ισορροπία από έναν οργανισμό με τέτοιες οικονομικές εξαρτήσεις. Ζητάμε, όμως, την ελάχιστη αξιοπρέπεια: Να μην παρέχεις Βραβείο Ειρήνης σε αυτόν που θα κηρύξει πόλεμο εναντίον χώρας που συμμετέχει στο τουρνουά σου. Κι αν δεν το ήξερες, να το πάρεις πίσω… Τολμάει;

Ο Ινφαντίνο βρέθηκε στο αδιέξοδο της δικής του κατασκευής. Έχει δέσει τη FIFA στον ιστό του Τραμπ τόσο στενά, που κάθε βήμα του πλέον είναι εκβιαστικά προκαθορισμένο. Φαινόταν το πράγμα από τότε που ερχόταν στην Ελλάδα ως γενικός γραμματέας της UEFA κι έκανε συμφωνίες με τον Κοντονή, αδειάζοντας την τότε ηγεσία της ΕΠΟ.

Να καταδικάσει τις επιθέσεις στο Ιράν; Τότε ρισκάρει τη συνεργασία της Ουάσιγκτον για το Μουντιάλ. Να μιλήσει; Τότε κηλιδώνει ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του οργανισμού.

Επέλεξε τη σιωπή. Ο Γραμματέας της FIFA δήλωσε ότι «παρακολουθεί τις εξελίξεις». Ο ίδιος ο Ινφαντίνο μίλησε για «ελπίδα ειρήνης», λίγες ώρες μετά τους βομβαρδισμούς. Πρόκειται για την πιο ακριβοπληρωμένη αδυναμία στην ιστορία του αθλητισμού.

Ο πρόεδρος της Ιρανικής Ομοσπονδίας δήλωσε ότι «δεν μπορούμε να προσβλέπουμε με ελπίδα στο Μουντιάλ». Ήδη Ιρανοί είχαν αποκλειστεί από τη λήψη βίζας για τις ΗΠΑ, ακόμα και αξιωματούχοι της ομοσπονδίας αρνήθηκαν κατά τη διάρκεια της κλήρωσης τον Δεκέμβριο. Και η χώρα τους βομβαρδίζεται τώρα από τον συνδιοργανωτή του ίδιου τουρνουά.

Ακόμα και ο Μπλάτερ το είδε πιο καθαρά. Υπάρχει μια βαθιά ειρωνεία στο γεγονός ότι ο Σεπ Μπλάτερ, ο άνθρωπος που ο Ινφαντίνο διαδέχτηκε στην προεδρία της FIFA εν μέσω σκανδάλου και διαφθοράς, είχε την πολιτική οξυδέρκεια να δει αυτό που ο διάδοχός του αρνείται να παραδεχτεί. Ο Μπλάτερ, αποκλεισμένος από κάθε δραστηριότητα της FIFA, κάλεσε δημόσια σε μποϊκοτάζ του Μουντιάλ 2026 στις ΗΠΑ, επικαλούμενος τη μεταναστευτική πολιτική του Τραμπ, τη μεταχείριση των διαδηλωτών και τις επιπτώσεις στους ταξιδιώτες από χώρες που στοχοποιεί η αμερικανική κυβέρνηση.

Ο Μπλάτερ, με όλα του τα ελαττώματα, έθεσε το ερώτημα που ο Ινφαντίνο δεν τολμά: είναι οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ κατάλληλη χώρα να φιλοξενήσει το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός;

Αν ήταν ο Μπλάτερ στη θέση του Ινφαντίνο, με όλη την αμφιλεγόμενη κληρονομιά του, πιθανότατα θα είχε ήδη απειλήσει με μεταφορά της διοργάνωσης ή τουλάχιστον με δραστικές κυρώσεις. Διότι ο Μπλάτερ, όσα κι αν του προσάπτει η ιστορία, δεν έπαιζε παιχνίδια με πολιτικούς. Κοιτούσε πάνω απ’ όλα το ποδόσφαιρο. Ήξερε ότι η FIFA αντλεί την εξουσία της ακριβώς από αυτή την απόσταση που διατηρεί από τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές ατζέντες. Ήταν αλαζονεία; Ναι. Ήταν όμως και θεσμική αυτοσυνειδησία.

Ο Ινφαντίνο δεν διοικεί το ποδόσφαιρο. Κάνει δημόσιες σχέσεις. Φωτογραφίζεται δίπλα σε ισχυρούς, μοιράζει βραβεία, γεμίζει τη FIFA με τελετουργίες αποθέωσης της εξουσίας. Και με αυτή του τη συμπεριφορά πετυχαίνει κάτι που κανείς πρόεδρος πριν από αυτόν δεν είχε τολμήσει: Αίρει ο ίδιος το αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου. Παραδίδει οικειοθελώς την ανεξαρτησία της FIFA στην πολιτική εξουσία, τους έβαλε μέσα ως ένας άλλος Δούρειος Ίππος και πλέον θολώνει τα σύνορα ανάμεσα στον αθλητισμό και στη γεωπολιτική.

Ο Ινφαντίνο δεν μπορεί να υπερασπιστεί ούτε τον θεσμό, ούτε τις χώρες-μέλη της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής οικογένειας.