Επτά νεκροί. Επτά νέοι άνθρωποι που ξεκίνησαν ένα ταξίδι με όνειρα και πάθος, για να στηρίξουν την ομάδα τους. Οικογένειες που θρηνούν. Τρεις τραυματίες που μάχονται για τη ζωή τους σε νοσοκομείο της Ρουμανίας. Ο ΠΑΟΚ και ολόκληρη η χώρα σε βαρύ πένθος. Και η UEFA; Αποφάσισε ότι το ματς του ΠΑΟΚ με τη Λυών θα διεξαχθεί κανονικά αύριο Πέμπτη, μόλις δύο μέρες μετά την τραγωδία.
Η απόφαση αυτή δεν είναι απλώς κακόγουστη. Είναι προσβλητική. Είναι η απόλυτη απόδειξη ότι για την ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική ομοσπονδία, οι άνθρωποι είναι αριθμοί, τα συναισθήματα είναι διαχειρίσιμα και το πένθος μπορεί να περιμένει, αρκεί να μην ταραχθεί το τηλεοπτικό πρόγραμμα και οι συμβατικές υποχρεώσεις με τους χορηγούς.
Ναι, είναι η τελευταία αγωνιστική της League Phase. Ναι, κρίνονται όλες οι προκρίσεις. Και η UEFA θα επικαλεστεί αυτό το επιχείρημα: «Αν αναβάλουμε το ματς του ΠΑΟΚ, θα ξέρουν τα αποτελέσματα των άλλων αγώνων και θα υπάρχει αθέμιτος ανταγωνισμός».
Αλλά ας μιλήσουμε για αθέμιτο ανταγωνισμό. Τι είναι πιο αθέμιτο; Να ξέρει μια ομάδα τα αποτελέσματα των αντιπάλων της ή να αναγκάζεται να αγωνιστεί σε κατάσταση σοκ, δύο μέρες μετά από τον θάνατο επτά φιλάθλων της, χωρίς την υποστήριξη των οπαδών της, με τους παίκτες και το τεχνικό επιτελείο ψυχικά συντετριμμένους;
Η UEFA επιλέγει να προστατεύσει την «αθλητική ακεραιότητα» της διοργάνωσης, αλλά ποια ακεραιότητα υπάρχει όταν μια ομάδα μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο φέροντας στους ώμους της το βάρος μιας τραγωδίας;
Ποια δικαιοσύνη υπάρχει όταν ο ΠΑΟΚ θα παίξει ουσιαστικά με δεμένα χέρια, ενώ η Λυών θα έχει όλα τα πλεονεκτήματα της έδρας, του κόσμου και της ψυχολογικής ηρεμίας;
Η πραγματικότητα είναι απλή: οι τηλεοπτικές συμβάσεις δεν αναβάλλονται. Οι χορηγοί έχουν πληρώσει για συγκεκριμένες ημερομηνίες προβολής. Τα στοιχήματα έχουν ανοίξει. Το «σύστημα» πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο κόστος. Η τελευταία αγωνιστική είναι το grand finale, το κορυφαίο θέαμα, και η UEFA δεν πρόκειται να το θυσιάσει για τίποτα, ούτε καν για επτά νεκρούς.
Θα μπορούσαν να βρεθούν λύσεις. Ακόμα και να γίνει ταυτόχρονη διεξαγωγή όλων των αγώνων σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Θα μπορούσε να υπάρξει ανθρώπινη ευαισθησία και διοικητική ευελιξία. Αλλά όχι. Το πρόγραμμα είναι ιερό. Οι συμβάσεις είναι απαραβίαστες. Οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι.
Το ένα λεπτό σιγής που σίγουρα θα γίνει θα είναι «κούφιο», το πιο κυνικό λεπτό στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Θα είναι μια τυπική κίνηση για τις κάμερες, ένα γεγονός για τα πρακτικά. «Τιμήσαμε τη μνήμη τους», θα πουν. Όπως και το τυπικό ποστ συμπαράστασης της UEFA. Και μετά το σφύριγμα θα ηχήσει και όλα θα επιστρέψουν στην κανονική τους ροή… Ποιος προκρίθηκε, ποιος έμεινε απ’ έξω κτλ.
Πώς να αισθάνεται ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο; Πώς να συγκεντρωθεί, πώς να αγωνιστεί, όταν ξέρει ότι επτά συμπατριώτες του (για τους Έλληνες παίκτες του ΠΑΟΚ), επτά φίλαθλοι της ομάδας του (για όλους), χάθηκαν καθ’ οδόν για να δουν αυτό ακριβώς το ματς; Πώς να πανηγυρίσει ένα γκολ, όταν το μυαλό του είναι στις οικογένειες που θρηνούν;
Και σαν να μην έφτανε η αναισθησία της UEFA, ο ΠΑΟΚ θα αγωνιστεί στη Λυών ουσιαστικά χωρίς οπαδούς. Οι οργανωμένες μετακινήσεις ακυρώθηκαν. Οι φίλαθλοι που είχαν προγραμματίσει να ταξιδέψουν σταμάτησαν τις κρατήσεις τους. Το πένθος δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς. Η θλίψη δεν χωράει σε πανηγυρισμούς στις κερκίδες.
Έτσι, η ομάδα θα βγει στον αγωνιστικό χώρο μόνη της, βαριά φορτωμένη με πόνο, αντιμέτωπη με έναν αντίπαλο που θα έχει την πλήρη υποστήριξη του κόσμου του. Αυτό είναι το πραγματικό αθέμιτο πλεονέκτημα. Όχι το να ξέρεις τα αποτελέσματα των άλλων, αλλά το να αναγκάζεσαι να παίξεις σε κατάσταση συναισθηματικής φόρτισης και πένθους, ενώ ο αντίπαλός σου είναι ήρεμος, συγκεντρωμένος και υποστηριζόμενος από χιλιάδες φωνές.
Η UEFA κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο. Ότι αυτό είναι fair play. Ότι η ακεραιότητα της διοργάνωσης είναι πιο σημαντική από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, από το σεβασμό στο πένθος, από την ψυχική υγεία των αθλητών.
Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχει χάσει την πυξίδα του. Έχει μετατραπεί σε μια γιγάντια μηχανή χρήματος, όπου οι άνθρωποι είναι απλά γρανάζια, αναλώσιμα. Οι αξίες του αθλητισμού, όπως η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, η ανθρωπιά, έχουν θυσιαστεί στο βωμό της κερδοφορίας.
Όταν κάποτε στο μέλλον η UEFA μιλήσει για «οικογένεια του ποδοσφαίρου», για «κοινωνική ευθύνη», για «ανθρώπινες αξίες», θα πρέπει να της υπενθυμίζουμε αυτή τη στιγμή… Τη στιγμή που επέλεξε τα τηλεοπτικά συμβόλαια αντί για το πένθος. Τη στιγμή που έβαλε τους χορηγούς πάνω από τις οικογένειες που θρηνούν. Τη στιγμή που θεώρησε πιο σημαντικό να προστατεύσει την «ακεραιότητα» της διοργάνωσης, παρά την ακεραιότητα των ανθρώπων.
Δεν ξέρω εάν παρενέβη για το θέμα ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος έχει κάνει φίλο τον πρόεδρο Τσέφεριν από την επίσκεψή του στην Ελλάδα το 2020. Δεν ξέρω εάν παρενέβη ο Νο2 της UEFA, ο Έλληνας Θεόδωρος Θεοδωρίδης…
Η μνήμη των επτά οπαδών του ΠΑΟΚ θα μείνει αιώνια. Η ντροπή της UEFA επίσης.