Υπάρχουν φράσεις που λέγονται χαμηλόφωνα, όμως όσο σιγά και αν τις ξεστομίσεις ακούγονται εκκωφαντικά.
Το «είμαι υπάλληλος» του Γιάννη Αντετοκούνμπο είναι μία από αυτές. Μπορεί στο άκουσμά της η αρχική, αυθόρμητη αντίδραση να σε κάνει να γελάσεις, να ειρωνευτείς, να πεις αμέσως «άκου εκεί υπάλληλος ο Αντετοκούνμπο που δεν ξέρει τι έχει»
Κι όμως, ακριβώς αυτό είναι που κάνει τη δήλωση τόσο ενδιαφέρουσα.
Ο Αντετοκούνμπο δεν είναι ένας τυχαίος παίκτης. Είναι το κεντρικό πρόσωπο ενός οργανισμού, είναι πρωταθλητής, είναι MVP, είναι σούπερ σταρ, είναι παγκόσμιο brand. Κι όμως, επιλέγει να αυτοπροσδιοριστεί με τη λέξη που αφαιρεί κάθε λάμψη και κάθε μύθο.
Όχι για να υποτιμήσει τον εαυτό του, αλλά για να βάλει όρια.
Οι φίλαθλοι – όχι μόνο στο Μιλγουόκι – γενικά αρέσκονται να μιλούν για «οικογένειες», «αιώνια δεσίματα», «παίκτες-σύμβολα- ηγέτες». Ο Γιάννης, όμως, με μια φράση, αποδομεί αυτό το αφήγημα. Δεν αρνείται τη σχέση. Αρνείται τον ρομαντισμό που χρησιμοποιείται ως μηχανισμός πίεσης. Μιας πίεσης που φέτος τον έχει καταβάλει και πλανάται πάνω από κάθε του αντίδραση.
Με την καριέρα του να έχει μπει σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όταν λέει «είμαι υπάλληλος», λέει και κάτι ακόμα:ότι η σχέση είναι επαγγελματική, όχι ιδιοκτησιακή. Ότι όσο υπάρχει κοινός στόχος, υπάρχει συνεργασία. Κι όταν αυτός ο στόχος χαθεί, κανείς δεν χρωστάει αιώνια πίστη σε κανέναν.
Δεν είναι δήλωση φυγής. Είναι δήλωση αυτονομίας. Είναι το «δεν σας ανήκω, συνεργάζομαι μαζί σας».
Σε έναν κόσμο όπου οι οργανισμοί παίρνουν αποφάσεις ψυχρά, κόβοντας και αλλάζοντας ρόστερ χωρίς συναίσθημα, η απαίτηση να λειτουργεί αλλιώς ο παίκτης αγγίζει τα όρια της υποκρισίας.
Ο Αντετοκούνμπο δεν μιλά σαν αποστασιοποιημένος. Μιλά σαν ώριμος επαγγελματίας που δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια για να αποδείξει την αξία του. Αν έρθει η ώρα να φύγει, δεν θα είναι προδοσία. Αυτό προσπαθεί να πει. Πως θα είναι η φυσική κατάληξη μιας συνεργασίας.
Και ίσως αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο. Όχι η λέξη «υπάλληλος», αλλά το γεγονός ότι ένας σούπερ σταρ αρνείται να φορέσει τον ρόλο του αιώνια ευγνώμονα.
Γιατί τελικά, ο μύθος βολεύει, αλλά η αλήθεια, ανήκει σ’ αυτόν που την λέει!