Στον Παναθηναϊκό η πίεση είναι δεδομένη. Αυτό που δεν είναι δεδομένο, αλλά μοιάζει κάπως να καλλιεργείται με αξιοσημείωτη βιασύνη, είναι το κλίμα αμφισβήτησης. Ο Ράφα Μπενίτεθ δεν έχει μπορέσει να παρουσιάσει μέχρι σήμερα την εικόνα που όλοι θα ήθελαν, όμως το ερώτημα δεν είναι αν κρίνεται, αλλά αν κρίνεται πρόωρα και με προαποφασισμένα συμπεράσματα.
Τέσσερις μήνες που βρίσκεται στο «τιμόνι» του «τριφυλλιού» δεν είναι λίγοι, αλλά ούτε και αρκετοί για να «καεί» ένας προπονητής τέτοιου βεληνεκούς, ειδικά σε έναν σύλλογο που εδώ και χρόνια αλλάζει κατεύθυνση με μεγαλύτερη ταχύτητα απ’ ό,τι αλλάζει το αγωνιστικό του πλάνο στο γήπεδο.
Η ομάδα έχει προβλήματα, αγωνιστικά και ψυχολογικά, όμως αυτά δεν γεννήθηκαν με την άφιξη του Μπενίτεθ στην Ελλάδα. Προϋπήρχαν, συσσωρεύτηκαν και σήμερα απλώς αναζητούν τον πιο εύκολο αποδέκτη ευθυνών.
Εκεί ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα. Αντί η συζήτηση να επικεντρώνεται στο πώς μπορεί να διορθωθεί η εικόνα, μετατοπίζεται στο αν «τελειώνει» ο προπονητής. Αντί να «χτιστεί» χρόνος, καλλιεργείται αφήγημα. Κι αντί να προστατευτεί ένα project, μπαίνει σε καθεστώς πρόωρης αποδόμησης.
Η πίεση είναι αναμενόμενη. Η κριτική επίσης. Η βιασύνη, όμως, να μετατραπεί η πίεση σε αμφισβήτηση μοιάζει περισσότερο με αυτοϋπονόμευση παρά με ποδοσφαιρική λογική. Αν τελικά αποτύχει ο Μπενίτεθ, αυτό θα φανεί στο γήπεδο. Όχι σε πρόχειρα συμπεράσματα.
Το πιο ανησυχητικό αυτή την στιγμή στον Παναθηναϊκό είναι ότι επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο, απλά ο πρωταγωνιστής έχει αντικατασταθεί. Όταν τα αποτελέσματα δεν έρχονται άμεσα, αντί να γίνει απολογισμός και να ληφθούν αποφάσεις στρατηγικής, ο προβολέας στρέφεται αποκλειστικά στον προπονητή. Δημιουργείται έτσι ένα κλίμα «αναμονής αποτυχίας», όπου κάθε στραβοπάτημα ερμηνεύεται ως επιβεβαίωση μιας ήδη γραμμένης αφήγησης.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα: όχι ότι ο Μπενίτεθ πιέζεται, αλλά ότι πιέζεται μέσα σε ένα περιβάλλον που μοιάζει έτοιμο να τον ξεγράψει πριν καν του δώσει πραγματικά τον χρόνο που υποτίθεται πως συμφωνήθηκε.