Οι τρεις διεκδικητές του τίτλου ΑΕΚ, Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ, εναλλάσσονται στην κορυφή και από ένα τους αποτέλεσμα, εξαρτάται η πρωτιά. Κανείς δεν… ξεφουσκώνει για να μείνει πίσω και όσο πλησιάζουμε στα play offs που θα κρίνουν τον πρωταθλητή, τόσο θ’ αυξάνεται η ένταση και θα εντοπίζονται τα λάθη των διαιτητών.
Εκεί θ’ αναρωτηθούμε ποιος κυβερνά αυτό τον ποδοσφαιρικό τόπο. Θα εντοπιστούν τα ψεγάδια, οι αδυναμίες του συστήματος, οι καθοδηγήσεις, οι χειραγωγήσεις ακόμη. Ο τίτλος πλέον δεν αποτελεί ένα παράσημο για τον κάθε σύλλογο, αλλά το όχημα να βγει μπροστά, καθώς προσφέρει τεράστια για τα ελληνικά δεδομένα έσοδα από το Champions League. Tα συμφέροντα που διακυβεύονται τεράστια, γι’ αυτό και κάθε ιδιοκτήτης παίρνει τα μέτρα του, προκειμένου να προστατέψει την ομάδα του.
Όπως και να έχει μπαίνουμε στην τελική ευθεία της καχυποψίας, όπου απαγορεύεται ακόμη και το ανθρώπινο λάθος. Αυτός που έχει το πάνω χέρι στα κέντρα αποφάσεων, διατηρεί έναν λόγο παραπάνω να είναι ευνοημένος. Αυτή η εύνοια θα φέρει φωνές, καταγγελίες, αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις και το προσκήνιο θα δώσει τη θέση του στο παρασκήνιο.
Δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια το ίδιο το ποδόσφαιρο δεν τόλμησε ν’ αλλάξει. Να θωρακιστεί θεσμικά, προκειμένου να ενισχύσει την αξιοπιστία του. Η τελευταία συγκέντρωση του Ολυμπιακού με τους προέδρους κι εκπροσώπους των Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων στην Κηφισιά, αναδεικνύει ακριβώς τον βασικό τους ρόλο στην πορεία των πραγμάτων. Αυτοί έχουν το μαχαίρι και το καρπούζι, καθώς το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι σχετικά ενισχυμένο στις γενικές συνελεύσεις της ΕΠΟ, αλλά πάντα μειοψηφία. Το μικρό εκλεκτορικό Σώμα, αυτό που μπορεί να διαφοροποιήσει τα δεδομένα, δεν είναι μεν εύκολο, αλλά μπορεί να ελεγχθεί.
Πόσες και πόσες ιστορίες έχουν ακουστεί από την εποχή που ο Σωκράτης Κόκκαλης πήρε το πάνω χέρι στα διοικητικά του ποδοσφαίρου μας. Σε κάποιες των περιπτώσεων η τρίχα γίνεται τριχιά, όμως όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά.
Ο νομικός αθλητικού δικαίου και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής Λάκης Σημαιοφορίδης, επανέφερε το θέμα της διεύρυνσης του εκλεκτορικού σώματος της ΕΠΟ. Το μέτρο που μπορεί να θωρακίσει την ανεξαρτησία της Ομοσπονδίας. Μιας Ομοσπονδίας που έχει υπό την σκέπη της, τη διαιτησία και τα δικαιοδοτικά όργανα.
Η ποδοσφαιρική εξουσία διαχρονικά δεν θέλει με… τίποτα να χάσει αυτό τον έλεγχο. Όταν δε κάποτε ο τότε Υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Ορφανός, κατέθετε νομοσχέδιο που οδηγούσε στην πολυπόθητη διεύρυνση, το «σύστημα» έβαλε μπροστά την πολιτική του δύναμη που διέθετε εντός της Βουλής για ν’ αποτρέψει το μέτρο που προκαλούσε… τρόμο, ενώ κατέφυγε και στη FIFA καταγγέλοντας κυβερνητικές παρεμβάσεις στο ποδόσφαιρο.
Όλα τα όπλα έπεσαν στο τραπέζι και η Διεθνής Συνομοσπονδία που προστατεύει τα μέλη της και το δικό της σύστημα, αποδείχτηκε μπαμπούλας. Η διάταξη υπό τον φόβο διεθνούς απομόνωσης του ελληνικού ποδοσφαίρου με αποβολή των ομάδων μας (συλλόγων και εθνικών) από τα ευρωπαϊκά κύπελλα και πρωταθλήματα, αποσύρθηκε.
Το σύστημα νίκησε. Γιατί και στη FIFA τα ίδια συμβαίνουν. Μια ψήφο έχει κάθε χώρα, άσχετα με τον πληθυσμό και την ποδοσφαιρική της δύναμη κι εκφράζεται από την εθνική Ομοσπονδία. Μία η Γερμανία και η Βραζιλία, μία και το Λουξεμβούργο ή τα νησιά Φίτζι.
Η πρόταση να ψηφίζουν όλα τα σωματεία που είναι αναγνωρισμένα, πήγε περίπατο και μαζί καθώς αν περνούσε ή περάσει κάτι τέτοιο, η κατάσταση κινδυνεύει να καταστεί μη ελεγχόμενη. Χωρίς έλεγχο μπορεί να συμβούν πολλά, πάρα πολλά.
Πώς την πάτησε η Ντόρα και άνοιξε τις εκλογές των εσωκομματικών της Νέας Δημοκρατίας. Και της βγήκε από πίσω ο Αντώνης Σαμαράς και πήρε την αρχηγία, καθώς απέκτησαν δικαίωμα ψήφου όλα τα μέλη και όχι οι λίγοι κι εκλεκτοί που θα οδηγούσαν στην εύκολη επικράτησή της; Έτσι και στο ποδόσφαιρο. Μπορεί να χαθεί η μπάλα και η οικογενειοκρατία. Μην έχουμε και καμιά εμφάνιση από το πουθενά. Βασίλης Γκαγκάτσης, Μάκης Γκαγκάτσης, όπως λέμε Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Κυριάκος Μητσοτάκης. Και η ποδοσφαιρική ζωή συνεχίζεται, μαζί με τις συγκεντρώσεις των ΕΠΣ, υπό του Γιαννάκη του νότου και του Γιάννη του βορρά.