Συμπληρώνονται 45 χρόνια από τη μαύρη επέτειο της Θύρας 7, όταν στις 8 Φεβρουαρίου 1981 στο παλιό Καραϊσκάκη, 21 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ποδοπατημένοι μετά το ντέρμπι Ολυμπιακού και ΑΕΚ. Φέτος, αυτή η επέτειος έρχεται λίγες μέρες μετά από έναν άλλο τραγικό θάνατο στον ελληνικό αθλητισμό, τον θάνατο επτά οπαδών του ΠΑΟΚ στο φοβερό τροχαίο δυστύχημα της Τιμισοάρα.
Δύο διαφορετικά γεγονότα, δύο διαφορετικές εποχές, άλλα χρώματα. Κι όμως, ένα κοινό στοιχείο τα ενώνει, ένα συναίσθημα που υπερβαίνει τις διαφορές, τις αντιπαλότητες και τις αντιθέσεις. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν για τον ίδιο λόγο, για την αγάπη τους προς την ομάδα. Ένα πάθος που τους… ενώνει, παρά τα διαφορετικά χρώματα που φορούσαν. Η Θύρα 7 έμεινε στην ιστορία ως το μεγαλύτερο αθλητικό δυστύχημα στη χώρα μας. Εκείνη την ημέρα, νέοι άνθρωποι πήγαν σε ένα γήπεδο για να δουν μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση και δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Το ίδιο συνέβη και με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ που ξεκίνησαν το ταξίδι τους για τη Γαλλία, προκειμένου να βρεθούν στο πλευρό της ομάδας τους απέναντι στη Λυών στο Europa League γεμάτοι όνειρα και ενθουσιασμό.
Αυτά τα τραγικά γεγονότα μας θέτουν ένα θεμελιώδες ερώτημα. Πού πάει ο φανατισμός; Πού σταματάει το πάθος και πού αρχίζει η τρέλα; Σε μια εποχή που ο αθλητισμός έχει μετατραπεί σε βιομηχανία, σε επιχείρηση με μετοχές και κέρδη, γιατί εμείς συνεχίζουμε να βάζουμε τη ζωή μας σε κίνδυνο για χρώματα και σημαίες;
Ο σύγχρονος ποδοσφαιρικός κόσμος έχει χάσει τον παλιό ρομαντισμό του. Οι ομάδες δεν είναι πια σύλλογοι με ψυχή και ταυτότητα, αλλά εταιρείες με επενδυτές και διοικητικούς ηγέτες που κατέχουν μία, δύο, τρεις, ακόμη και περισσότερες ομάδες. Ο επαγγελματισμός έχει αντικαταστήσει τη γνησιότητα, το χρήμα έχει πάρει τη θέση του πάθους. Οι παίκτες αλλάζουν ομάδες σαν τα πουκάμισα, οι προπονητές έρχονται και φεύγουν, οι ιδιοκτήτες μεταφέρουν τα συμφέροντά τους από τη μία ομάδα στην άλλη.
Κι εμείς; Εμείς συνεχίζουμε να καιγόμαστε, να οργιζόμαστε, να βάζουμε το εγώ μας για την ομάδα πάνω από όλα. Συνεχίζουμε να ταξιδεύουμε χιλιόμετρα, να ξοδεύουμε χρήματα που δεν έχουμε, να θυσιάζουμε χρόνο και ενέργεια. Και μερικές φορές να βάζουμε σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή μας.
Ο αθλητισμός υπάρχει για να μας χαρίζει χαρά, διασκέδαση, συγκίνηση. Για να μας ενώνει, όχι για να μας χωρίζει. Για να μας κάνει να αισθανόμαστε μέρος μιας κοινότητας, όχι για να μας οδηγεί σε φανατισμό και μίσος. Το ποδόσφαιρο (όπως και κάθε άθλημα ανάλογα με τα γούστα του καθενός), είναι ένα υπέροχο παιχνίδι που μπορεί να μας χαρίσει αξέχαστες στιγμές, αλλά παραμένει παιχνίδι. Κανένα χρώμα, καμία ομάδα, κανένας τίτλος δεν αξίζει όσο μια ζωή.
Αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να κρατήσουμε από τη Θύρα 7, από την Τιμισοάρα, από τον θάνατο του Άλκη Καμπανού, του Μιχάλη Κατσούρη, του Κώστα του Κατσούλη, κι όσων έφυγαν τόσο άδικα από τη ζωή για τις ομάδες. Αυτό είναι το μάθημα που οφείλουμε να διδάξουμε στις επόμενες γενιές. Ο σεβασμός στη ζωή υπερβαίνει κάθε αντιπαλότητα, κάθε φανατισμό.
Με αφορμή, λοιπόν, τα 45 χρόνια της Θύρας 7, ας τιμήσουμε τη μνήμη όλων όσων έφυγαν για την αγάπη τους προς τον αθλητισμό. Κι ας θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε χρώμα, κάθε σημαία, κάθε σύνθημα, υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που αγαπούν, που ονειρεύονται, με οικογένειες που τους περιμένουν στο σπίτι. Η αγάπη για την ομάδα είναι όμορφη, σου δίνει συγκινήσεις, αλλά δεν δίνει υπεραξία στην ύπαρξή μας. Η ζωή είναι πιο ωραία.