Ο Παναθηναϊκός απέναντι στη Λάρισα έδειξε, για ακόμη μια φορά, κάτι που επαναλαμβάνεται επικίνδυνα φέτος: μια ομάδα που γνωρίζει τι μπορεί να κάνει, αλλά όχι τι θέλει να κάνει στο γήπεδο. Ο τρόπος που διαχειρίστηκε το παιχνίδι, τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά, αποκάλυψε τις αντιφάσεις ενός συνόλου που έχει ποιότητα, αλλά δεν έχει σταθερή ταυτότητα.
Απέναντι σε μια Λάρισα που λιμνάζει στον πάτο του βαθμολογικού πίνακα (και πλέον αλλάζει και χέρια προπονητή αφού ο Μαλεζάς απομακρύνθηκε μετά τπο ματς), αλλά μπήκε με καθαρό πλάνο, ενέργεια και διάθεση να χτυπήσει τις παθογένειες του «τριφυλλιού», ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να παίζει περισσότερο με το βάρος του αποτελέσματος παρά με το βάρος της φανέλας. Η κυκλοφορία της μπάλας ήταν αργή, χωρίς φαντασία, οι γραμμές συχνά αποσυνδέονταν και οι αποστάσεις ανάμεσα τους αυξάνονταν κάθε φορά που ο αντίπαλος ανέβαζε το πρέσινγκ.
Το πρόβλημα δεν ήταν η ποιότητα. Ήταν η διαχείριση.
Ο Παναθηναϊκός είχε στιγμές όπου έλεγξε τον ρυθμό, έβγαλε φάσεις και ανέβασε στροφές όταν το ματς το απαιτούσε. Όμως δεν κράτησε τον ίδιο ρυθμό και ένταση σε όλο το παιχνίδι και σε μια εποχή που τα ματς κρίνονται στη λεπτομέρεια και η ασυνέπεια αυτή είναι συνταγή της ταλαιπωρίας. Η λογική του «αρκεί ένα γκολ» ή «κρατάμε το αποτέλεσμα» στοιχίζει ξανά και ξανά φέτος.
Η Λάρισα το κατάλαβε και εκμεταλλεύτηκε την αμφιταλάντευση του Παναθηναϊκού, παίρνοντας τον βαθμό με την ισοφάριση στο 99’ . Ο Παναθηναϊκός, αντιθέτως, έδειχνε να ψάχνει ποιο πλάνο υπηρετεί.
Ναι, κάνει λάθη ο Μπενίτεθ, αλλά όχι μόνο αυτός
Ο Μπενίτεθ έχει κι αυτός τις ευθύνες του. Και δεν είναι λίγες. Από την εμμονική επιλογή να «χτυπά» μονότονα την πλευρά Καλάμπρια–Τετέ, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο έναν Ζαρουρί που όποτε ακουμπούσε μπάλα μπορούσε να δημιουργήσει προϋποθέσεις, μέχρι την απόφαση να ρίξει στο ματς τον Πάντοβιτς αντί του Ντέσερς ως πρώτη αλλαγή. Προσθέστε και την δημιουργική ανυπαρξία του Παναθηναϊκού σε ολόκληρο το παιχνίδι, το μηδενικό επιθετικό πρέσινγκ, τον αργό ρυθμό…όλα χρεώνονται στον προπονητή.
Όμως υπάρχει κι ένα όριο. Ο Μπενίτεθ δεν μπορεί να προλάβει τις λάθος εκτιμήσεις των παιχτών του.
Παίκτες όπως ο Καλάμπρια, ο Μλαντένοβιτς, ο Τετέ ή ο Ντραγκόφσκι δείχνουν ατομική ποιότητα, αλλά οι στιγμιαίες λανθασμένες αποφάσεις τους κοστίζουν βαθμούς φέτος. Αυτό έκανε και ο Γιόσιπ Γκατσίνοβιτς, ο οποίος έδειξε την αξία του στο κράτημα της μπάλας, αλλά και στο παρατεταμένο κράτημα της φανέλας του αντιπάλου και με το πέναλτι που προκάλεσε θύμισε ότι η συγκέντρωση στις κρίσιμες στιγμές παραμένει πρόβλημα.
Όλα αυτά κάνουν δύσκολη την εμπιστοσύνη σε τίτλους ή σταθερά αποτελέσματα.
Αν ο Παναθηναϊκός δεν αποφασίσει σύντομα ποια ομάδα θέλει να είναι –μια ομάδα που μπαίνει να επιβληθεί ή μια ομάδα που παίζει με τον φόβο της απώλειας– τότε παιχνίδια σαν αυτό με τη Λάρισα θα συνεχίσουν να προκαλούν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Και αυτό, για έναν σύλλογο που κυνηγά τίτλους και πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν είναι απλώς πρόβλημα. Είναι καμπανάκι.