Ο παικταράς που δεν ήθελε να προσαρμοστεί με τον καθωσπρεπισμό της εποχής.
Ασυμβίβαστος και ελεύθερο πνεύμα σε μια συντηρητική χώρα.
Ζωγράφος στα γήπεδα ποδοσφαίρου και στη ζωή, διότι στον ελεύθερο χρόνο του έβρισκε καταφύγιο στη ζωγραφική. Του άρεσε ακόμα η μουσική και η ποίηση.
Αρνήθηκε να κουρευτεί παρότι προσπάθησαν να του το επιβάλουν.
Θεωρήθηκε εκκεντρικός. Ενίοτε προκαλούσε με την εξωγηπεδική συμπεριφορά του.
Συνήθιζε να βγάζει βόλτα μια κότα την οποία έδενε με λουρί σαν να ήταν σκύλος.
Για χάρη του εργαζόμενοι σε μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία απείλησαν με απεργία.
Τον αποκάλεσαν Ιταλό Τζορτζ Μπεστ και Τζέιμς Ντιν του ποδοσφαίρου.
Φορούσε φανταχτερά ρούχα, ενώ το μαλλί που παρέπεμπε σε τραγουδιστή του ροκ.
Κάποιοι τον θεωρούσαν κομμουνιστή λόγω του ότι είχε γένια σαν τον Κάστρο και τον Τσε Γκεβάρα.
Η σχέση του με ηθοποιό προκάλεσε τα τότε ήθη.
Παρότι έζησε μόνο 24 χρόνια άφησε έντονα το στίγμα του. Η ζωή του έγινε κινηματογραφική ταινία.
Ακόμη μνημονεύεται και ουδείς ξέρει τι θα είχε συμβεί στον ίδιο και στο ποδόσφαιρο της χώρας του, αλλά και στο διεθνές ποδόσφαιρο αν δεν είχε το πρόωρο και μοιραίο τέλος.
Η ειρωνεία. Τον σκότωσε άθελά του φανατικός θαυμαστής του ο οποίος είχε στο δωμάτιό του την αφίσα του.
Η μοίρα τα έφερε έτσι που 33 χρόνια μετά έγινε πρόεδρος του συλλόγου στον οποίο έπαιζε το ίνδαλμά του.
Ο ποδοσφαιριστής με τη μεγάλη επίδραση στο ποδοσφαιρικό κοινό (και όχι μόνο) ήταν ο Λουίτζι ή Τζίτζι (έτσι τον αποκαλούσαν) Μερόνι.
Κόντρα στο συντηρητικό περιβάλλον που μεγάλωσε
Γεννήθηκε σαν σήμερα 24 Φεβρουαρίου του 1943 στο Κόμο της Ιταλίας.
Μεγάλωσε σε συντηρητικό περιβάλλον. Η μητέρα του σχεδόν καθημερινά τον πήγαινε στην εκκλησία.
Ο Τζίτζι όμως δεν έμοιαζε στα άλλα τα παιδιά της ηλικίας του. Ελεύθερο πνεύμα με αγάπη στην ποίηση και τη ζωγραφική.
Άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα της τοπικής εκκλησίας του Σαν Μπαρτολομέο.
Μετά έπαιξε στην Κόμο (Β΄ κατηγορία).
Τιμωρία λόγω ντόπινγκ…
Δύο χρόνια αργότερα αποκτήθηκε από την Τζένοα.
Τιμωρήθηκε με 5 αγωνιστικές διότι δεν υποβλήθηκε σε προγραμματισμένο έλεγχο ντόπινγκ. Ο ίδιος δικαιολογήθηκε ότι το ξέχασε, αλλά οι φήμες οργίαζαν ότι ήταν χρήστης ψυχεδελικών ουσιών.
Κόντρα στο κατενάτσιο του Ερέρα και τέλος στο αήττητο της Ίντερ
Εκείνη την εποχή κυριαρχούσε η Ίντερ με το αμυντικογεγνές σύστημά της, το κατενάτσιο του Ελένιο Ερέρα.
Ο Μερόνι είναι στην αντίθετη πλευρά.
Πάνω απ’ όλα θέαμα. Ντρίμπλες, τακουνάκια, επελάσεις και ωραία γκολ. Ο ιταλικός Τύπος τον συνέκρινε με τον Τζορτζ Μπεστ και τον Ομάρ Σίβορι.
Τον Μάρτιο του 1967 μέσα στο Μιλάνο, η Τορίνο και ο Μερόνι έβαλαν τέλος στο αήττητο σερί 3 ετών της Ίντερ.
Οι «νερατζούρι» είχαν κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Ιταλίας, 2 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και ισάριθμα διηπειρωτικά με τον Ερέρα στον πάγκο και αστέρια τους Φακέτι και Ματσόλα.
Η Τορίνο νίκησε 2-1. Ήταν η πιο διάσημη νίκη της μετά το 1949 και την τραγωδία της Σουπέργκα.
Στην εθνική Ιταλίας παρότι δεν κουρεύτηκε
Κλήθηκε και στην εθνική Ιταλίας. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός (Εντμούντο Φάμπρι) απαίτησε από τον Μερόνι να κουρευτεί. Όμως αρνήθηκε και κατάφερε να το επιβάλει.
Συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966. Δεν έπαιξε στον ιστορικό διασυρμό από την Βόρεια Κορέα (ήττα με 1-0 που έφερε τον αποκλεισμό των Ιταλών), αλλά θεωρήθηκε υπαίτιος διότι χαλούσε το κλίμα στα αποδυτήρια με τα μαλλιά του. Έτσι είπαν.
Η ακριβή μεταγραφή στην Τορίνο
Το καλοκαίρι του 1964 η Τορίνο έδωσε 300 εκατομμύρια λίρες για να τον αποκτήσει κερδίζοντας τη μάχη διεκδίκησής του από την Γιουβέντους.
Στην Γένοβα οι οπαδοί βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν.
Η σχέση του με ηθοποιό προκάλεσε τα τότε ήθη
Έμενε σε ένα διαμέρισμα στην Piazza Vittorio όπου περνούσε το χρόνο του ζωγραφίζοντας και ακούγοντας τζαζ.
Η σχέση του με την ηθοποιό Κριστιάνα Άντερσταντ έγινε πρωτοσέλιδο. Η Αντερσταντ τον παράτησε για να παντρευτεί έναν ηλικιωμένο σκηνοθέτη. Μετά από λίγους μήνες ο Μερόνι με την Άντερσταντ τα ξαναέμπλεξαν.
Για την Ιταλία (χώρα αυστηρά καθολική), ήταν σκάνδαλο και πρόκληση για τα χρηστά ήθη της εγχώριας κοινωνίας.
Εργάτες της FIAT απείλησαν με απεργία
Η Γιουβέντους συνέχισε να θέλει τον Μερόνι. Ήταν ο αγαπημένος παίκτης του Τζιάνι Ανιέλι για χάρη του οποίου παρακολουθούσε αγώνες της Τορίνο.
Το καλοκαίρι του 1967 ο Ανιέλι πρόσφερε στην Τορίνο 750 εκατομμύρια λίρες για να φέρει στους «μπιανκονέρι» τον Μερόνι.
Ο πρόεδρος της «γκρανάτα» δέχτηκε, αλλά στην πόλη ξέσπασαν ταραχές που επηρέασαν άμεσα την FIAT.
Πολλοί εργαζόμενοι στα εργοστάσια της αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν οπαδοί της Τορίνο και απειλούσαν με απεργία αν γινόταν η μεταγραφή. Κάποιοι διαδήλωσαν μπροστά από τα σπίτια των δύο ιδιοκτητών.
Τελικά η μεταγραφή δεν έγινε.
Η Τορίνο ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο 1967-68 με στόχο να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ιταλίας.
Το θανατηφόρο τροχαίο με θύτη έναν θαυμαστή του
Στις 15 Οκτωβρίου του 1967 η Τορίνο νίκησε 4-2 την Σαμπντόρια.
Αμέσως ο Μερόνι με τον συμπαίκτη του Φαμπρίτσιο Πολέτι πήγαν στο κέντρο της πόλης για να γιορτάσουν τη νίκη της Τορίνο και την ακύρωση του γάμου της Άντερσταντ, κάτι που σήμαινε ότι ο Μερόνι θα μπορούσε να την παντρευτεί.
Προσπάθησαν να περάσουν πεζοί στην απέναντι πλευρά του δρόμου.
Ο 19χρονος Ατίλιο Ρομέρο (φανατικός θαυμαστής του ο οποίος είχε στο δωμάτιό του την αφίσα του) έτρεχε με ένα αυτοκίνητο FIAT (κατασκευαζόταν από την εταιρεία του αφεντικού της Γιουβέντους που απέτυχε δυο φορές να τον αποκτήσει).
Τον χτύπησε άθελά του και τον σκότωσε.
Στην κηδεία του παραβρέθηκαν σχεδόν 20.000 άνθρωποι.
Το 1976 η Τορίνο κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ιταλίας. Τότε φίλαθλοί της έσπευσαν στο σημείο που σκοτώθηκε για να τιμήσουν την μνήμη του.
Εκεί βρίσκεται ένα μικρό μνημείο.
Θύτης ο μετέπειτα πρόεδρος της Τορίνο
Η μοίρα τα έφερε έτσι που 33 χρόνια μετά (2000) ο Ατίλιο Ρομέρο έγινε πρόεδρος του συλλόγου στον οποίο έπαιζε το ίνδαλμά του.
Το 2005 η Τορίνο πτώχευσε με συνέπεια να αποχωρήσει από την ομάδα.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η σύντροφος του Μερόνι, κατηγόρησε τον Ρομέρο ότι επί προεδρίας του η Τορίνο σταμάτησε να στέλνει στεφάνι την ημέρα της επετείου του θανάτου του Μερόνι.
Άγνωστο τι θα συνέβαινε στον ίδιο, στο ποδόσφαιρο της Ιταλίας και στο διεθνές ποδόσφαιρο αν ζούσε περισσότερο.
Το ότι η ζωή του έγινε κινηματογραφική ταινία δείχνει ότι μόνο τυχαία προσωπικότητα δεν ήταν.
Δείτε εδώ την ταινία:
