Var-Varos

Απατηλό το όνειρο του νέου Καραϊσκάκη

Στήσαμε πάλι το σόου. Μακέτες, βίντεο, η πρέσβης των ΗΠΑ στην πρώτη σειρά, δήμαρχος, μητροπολίτης, όλα τα σόγια. Ο Βαγγέλης βγήκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και μας σέρβιρε το «θέατρο των ονείρων». Με 53.000 θέσεις, 250 εκατομμύρια ευρώ, διώροφο, με στόχο να παίζει ο Ολυμπιακός εκεί από το 2029. Ωραία ακούγονται όλα. Το θέμα είναι ότι πίσω από τη μακέτα υπάρχει ένα νομικό κουβάρι 20 και βάλε χρόνων, το οποίο κανείς δεν ξετύλιξε στην παρουσίαση. Και που δεν λύνεται με βίντεο και φωτομακέτες.

Ας τα πάρουμε ένα ένα, γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για ένα ύψος που περιμένει την υπογραφή κάποιου υπουργού. Το γήπεδο, ακόμα και το χώμα κάτω από τις κερκίδες, ανήκει στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή. Το 2003, με νόμο του κράτους και όχι με απλή σύμβαση, η χρήση του πέρασε για 49 χρόνια στον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς, με ρητή δέσμευση ότι το 2052 το στάδιο επιστρέφει στην ΕΟΕ, όπως και να έχει, χωρίς αποζημίωση σε κανέναν.

Σε 26 χρόνια από τώρα, δηλαδή, το γήπεδο των 250 εκατομμυρίων, φρεσκοχτισμένο, θα πρέπει να γυρίσει πίσω στην ΕΟΕ χωρίς ο Ολυμπιακός να πάρει πίσω ούτε ευρώ, εκτός αν μεσολαβήσει νέα νομοθετική ρύθμιση που να επεκτείνει τη διάρκεια και τους όρους. Μια τέτοια ρύθμιση, μάλιστα, δεν είναι υπόθεση χειραψίας ανάμεσα στον Μαρινάκη και τον πρόεδρο της ΕΟΕ Ισίδωρο Κούβελο, όσο κι αν εκείνος κάθισε επίσης στην πρώτη σειρά την Πέμπτη χαμογελαστός. Χρειάζεται να ξαναπεράσει και από τη Βουλή, γιατί με νόμο δόθηκε, με νόμο αλλάζει.

Δεύτερο μέτωπο, το κράτος. Ο Μαρινάκης το είπε καθαρά, με πικρία μάλιστα, ότι περιμένει από τον περασμένο Σεπτέμβριο μια ρύθμιση για το ύψος του γηπέδου και ότι χάθηκε μια ολόκληρη χρονιά χωρίς λόγο. Δεν ζητάει λεφτά, λέει. Ζητάει άδεια. Και η κυβέρνηση, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, καθυστερεί χωρίς να εξηγεί γιατί. Ακούγεται σαν καθαρά τεχνικό ζήτημα, αλλά στην Ελλάδα ξέρουμε καλά ότι τίποτα δεν είναι ποτέ απλώς τεχνικό όταν στη μέση υπάρχει ο μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού και μια κυβέρνηση, με την οποία η σχέση δεν είναι μελένια τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει ο Τάκης μου, υπάρχει και ο ανιψιός του. Οι νύξεις για γήπεδα που «τα πλήρωσε ολόκληρα ο ελληνικός λαός» και δεν καθυστέρησαν, δεν ήτο τυχαίες. Είναι μήνυμα, με όνομα και διεύθυνση.

Τρίτο και πιο σκοτεινό μέτωπο, η ίδια η «Καραϊσκάκης ΑΕ», η εταιρεία που κρατάει το δικαίωμα εμπορικής εκμετάλλευσης του γηπέδου, ξεχωριστά νομικά από την ΠΑΕ Ολυμπιακός. Εδώ το πράμα δεν είναι απλώς μπερδεμένο, είναι ιστορικά ένα χάλι που κρατάει από το 2010. Ο Κόκκαλης είχε συμφωνήσει τότε να πουλήσει το 50% του στον Μαρινάκη, όμως 16 χρόνια μετά, η μεταβίβαση ακόμα δεν έχει κλείσει τυπικά, με τις δύο πλευρές να ανταλλάσσουν δημόσιες κατηγορίες για το ποιος φταίει. Το άλλο 50% πέρασε από τον Κόκκαλη στον Λαυρεντιάδη, ο οποίος με τη σειρά του το μεταβίβασε σε στενό συνεργάτη του, ενώ η προσωπική του περιουσία έχει βρεθεί δεσμευμένη από το ελληνικό δημόσιο λόγω άλλων υποθέσεών του, κάτι που μπλόκαρε ακόμα περισσότερο το θέμα.

Καθαρά νομικά, δηλαδή, δεν είναι καν σίγουρο σήμερα ποιος ελέγχει πραγματικά την εταιρεία που θα έπρεπε να συναινέσει επίσημα σε μια ανακατασκευή 250 εκατομμυρίων. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ίδια η Καραϊσκάκης ΑΕ κουβαλάει ομολογιακό δάνειο δεκάδων εκατομμυρίων που καταγγέλθηκε από τις τράπεζες και το 2022 οι απαιτήσεις πέρασαν σε fund. Άρα, υπάρχει κι ένας ακόμα παίχτης στο τραπέζι, ο πιστωτής.

Το μόνο τακτοποιημένο κομμάτι μέχρι στιγμής είναι η έγκριση του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιά στα σχέδια, εκεί ούτως ή, άλλως κουμάντο κάνει ο Μαρινάκης. Κι αυτό αφορά μόνο το πολεοδομικό, όχι το ιδιοκτησιακό, όχι το νομικό, όχι τη σχέση με την ΕΟΕ, όχι τη σχέση με το κράτος. Οπότε τι μας μένει; Μια παρουσίαση θεάματος χωρίς απαντήσεις στα βασικά ερωτήματα…

Θα συμφωνήσει η ΕΟΕ σε μια επέκταση που περνάει υποχρεωτικά από τη Βουλή;

Θα δώσει η κυβέρνηση τη ρύθμιση ύψους που περιμένει έναν χρόνο τώρα;

Και το πιο πρακτικό απ’ όλα, πώς προχωράει μια ανακατασκευή γηπέδου όταν η εταιρεία που το εκμεταλλεύεται εμπορικά έχει ασαφές μετοχολόγιο, ανοιχτές δικαστικές εκκρεμότητες και δανειστές να περιμένουν τα λεφτά τους;

Ο Μαρινάκης θέλει να χτίσει το γήπεδο, έχει και τα λεφτά έτοιμα. Η παρουσίαση, όμως, μύριζε λίγο και πολεμικό ανακοινωθέν προς την κυβέρνηση εν όψει των εκλογών. Έλειπαν και όλοι οι πολιτευτές της στον Πειραιά, είχαν εντολή να μην πάνε από τον Τάκη μου. Άφαντοι.

Κι όταν το γήπεδο-όνειρο περνάει μέσα από τρία διαφορετικά μέτωπα που κρατάνε πάνω από μια 15ετία χωρίς λύση, το πιο τίμιο πράμα που μπορεί να πει κανείς είναι το εξής: Μέχρι να δούμε τις υπογραφές, το «θέατρο των ονείρων» του Ολυμπιακού παραμένει ακριβώς αυτό: Όνειρο! Όμορφο στις μακέτες και στα χαρτιά, αλλά μάλλον απατηλό στην πράξη. Κι απορώ. Κανείς δεν βγήκε να τα πει όλα αυτά; Χαίρετε.