Στα έλεγα τις προάλλες τι γίνεται με τον Λιόλιο και όσους τον κράζουν. Τώρα ήρθε και η υπόλοιπη οικογένεια για να δέσει το γλυκό. Πρώτα τον έπιασε ο ένας στο μέσο που διαχειρίζεται, μετά τον περιέλαβε ο αδερφός του, ο κόουτς. Το παρασκήνιο, βοά.
Το ψιθυρίζουν, αλλά ελάχιστοι τολμούν να το πουν καθαρά. Καλά που έχεις κι εμένα να στα ξεδιαλύνω τα πράματα. Η αφετηρία, δεν είναι πρόσωπα, ούτε ρόλοι, αλλά η διαιτησία. Ποιο Μαρούσι τώρα και ποιός προπονητής; Οι φωνές του Τράκη μετράνε μόνο, οι εντολές του. Και η επιθυμία του, να ρίξει τον Λιόλιο. Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Κερδίζεις, χάνεις, φωνάζεις για τη διαιτησία. Όχι μόνο εσύ, φωνάζουν και οι άλλοι, για τα δικά τους παιχνίδια, χάνουν-κερδίζουν πάλι. Ρεσιτάλ διαμαρτυριών.
Σε αυτό το υπόγειο ρεύμα κολυμπάει η διαμάχη του Τράκη με τον πρόεδρο Λιόλιο. Εκείνος, επιδιώκει την ανατροπή του. Πιστεύει ότι σπρώχνει τον Ολυμπιακό με τους διαιτητές. Και φοβάται ότι θα χάσει πάλι τους τελικούς. Ο ίδιος, βέβαια, μας δουλεύει με ήττες τύπου Κολοσσού Ρόδου. Ρωτήστε και τον Μόρις.
Η αντιπαράθεση, λοιπόν, δεν έμεινε σε επίπεδο κορυφής, αλλά κατέβηκε και προς τα κάτω: Σε συνεργάτες, στελέχη, επιλογές. Εκεί, όπου οι αποφάσεις δεν γράφονται σε ανακοινώσεις, αλλά αφήνουν αποτύπωμα σε πρόσωπα και καριέρες. Ξεμπροστιάζονται.
Έτσι, η διαιτησία, που θα έπρεπε να είναι πυλώνας αξιοπιστίας, μετατρέπεται σε σπίθα γενικευμένης σύγκρουσης. Και όταν το μήνυμα που περνά είναι ότι όποιος διαμαρτύρεται, απειλεί το σύστημα, τότε το πρόβλημα δεν είναι αγωνιστικό. Είναι βαθιά θεσμικό. Η καλύτερη απάντηση του Ντικούδη θα ήταν η σιωπή. Αλλά τι να κάνει κι αυτός, για να υπερασπιστεί τον πρόεδρό του; Τι να κάνουν και οι άλλοι, όταν ο άλλος πλερώνει;
Το θέμα στο μπάσκετ, βέβαια, δεν είναι μόνο η διαιτησία. Για μένα, δεν τίθεται καν τέτοιο ζήτημα. Γιατί όσο μανουριάζουμε σήμερα για τη διαιτησία, υπάρχει το αύριο του ελληνικού μπάσκετ που μοιάζει επικίνδυνα θολό.
Το έλα να δεις γίνεται με τα αναπτυξιακά προγράμματα της ΕΟΚ. Πώς λειτουργούν οι ακαδημίες; Με ποια κριτήρια στελεχώνονται τα κλιμάκια; Ποιος επιλέγει και ποιος ελέγχει; Ποιοι τα κονομάνε για να προωθούν παίκτες και πόσα ταλέντα χάνονται επειδή οι γονείς τους δεν έχουν μαρούλια;
Αυτά να απασχολούν τον Λιόλιο, τον Ντικούδη κι όσους αγαπούν το μπάσκετ, ουχί οι φωνές για τους διαιτητές. Τα λέμε.
