Ήμουνα, που λες, τις προάλλες σε ένα στέκι με κάτι περίεργους από την πιάτσα. Και να λένε, αποκλείεται ο Κομπότης να τα πηγαίνει καλά με τον Γκαγκάτση, δεν χρειάζεται τα σφυρίγματα, έχει ομαδάρα φέτος. Δεν μιλάω. Μόνο ακούω.
Τι Αιγάλεω και κουραφέξαλα, λοιπόν; Τι μου τσαμπουνάς τώρα;
Και τι έγινε, δηλαδή, που ο Κομπότης είναι κουμπάρος με τον μπαμπά του Μάκη, τον ΜπιλΚιλ; Με βαθιά και αστείρευτη φιλία ετών; Ο υιός Γκαγκάτσης, άλλωστε, δεν τα πάει καλά με τον πατέρα του. Δεν μιλιούνται με τον Βασίλη. Αυτά λέει η πιάτσα.
Στο μόνο που συμφώνησα τελικά ήταν ότι ο Κομπότης έχει ομαδάρα. Και ότι άμα θέλει, θα τους πάρει και το κύπελλο.
Φεύγοντας, βέβαια, σκέφτηκα την κλασική παραδοσιακή συνταγή της παράγκας: Δεν τα έχουμε καλά, δεν μιλιόμαστε. Με ιδρυτές τον Θωμά και τον Βίκτωρα. Εκεί που εκπαιδεύτηκε ο ΚιλΜπιλ, με αξημέρωτα βράδια και ολονυχτίες στον καναπέ της παράγκας, για να μεταφέρει μετά την σχετική τεχνογνωσία, στον πάλε ποτέ πιστό οδηγό του, Γιαννάκη.
Έτσι δεν είναι αγαπητέ Νίκο Τζώρτζογλου; Άλλος κουμπάρος του κυρ-Βασίλη, κι αυτός. Του πατέρα του Μάκη, που έχει τον Ηρακλείωτη παράγοντα ως πιστό συνεργάτη, δίνοντας του μάλιστα απλόχερα τη διοργάνωση του Super Cup. Χαίρετε.
