Σου είχα υποσχεθεί να σου πω για τον Θόδωρο. Υπάρχουν άνθρωποι που φτιάχτηκαν για το ποδόσφαιρο. Όχι για να παίξουν, αλλά για να το κυβερνήσουν. Ο Θεόδωρος Θεοδωρίδης είναι ένας από αυτούς. Γεννημένος στην Αθήνα το 1965, μεγάλωσε στη σκιά ενός θρύλου. Ο πατέρας του, Σάββας Θεοδωρίδης δεν ήταν μόνο ένας θρυλικός τερματοφύλακας, αλλά και βαθιά γνώστης. Το ποδόσφαιρο ήταν στο DNA του, αλλά ο Θεόδωρος δεν ήθελε να φοράει γάντια. Ήθελε να κρατάει το τιμόνι.
Σπούδασε μάρκετινγκ στο Πανεπιστήμιο της Φιλαδέλφειας κι επέστρεψε στην Ελλάδα με σαφή στόχο. Μπήκε στους διοικητικούς μηχανισμούς της ΕΠΟ κι ανέβαινε αθόρυβα και σταθερά. Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και επικεφαλής Διεθνών Σχέσεων της ομοσπονδίας μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007. Στις κρίσιμες ψηφοφορίες, όπως π.χ. για την Κάρτα Υγείας, πήγαινε πάντα προς… νερού του. Διαδραμάτισε ρόλο-κλειδί στην κατασκευή των θεμελίων που οδήγησαν στο θαύμα, την κατάκτηση του EURO 2004. Ήταν εκεί όταν ο Ότο Ρέχαγκελ ύψωσε το τρόπαιο στη Λισαβόνα και εκεί που η Ελλάδα έγινε γνωστή σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πίσω από τον Γκαγκάτση φάδερ.
Για τον Θεοδωρίδη, όμως, η ΕΠΟ ήταν εφαλτήριο, ουχί το τέρμα. Το 1998 είχε ήδη αρχίσει να πατάει πόδι στα ευρωπαϊκά σαλόνια συμμετέχοντας στην επιτροπή αγώνων συλλόγων της UEFA έως το 2000 και στην επιτροπή σταδίων και ασφάλειας από το 2000 έως το 2004. Είχε ήδη γνωρίσει τον Μισέλ Πλατινί και μεταξύ τους είχε γεννηθεί αμοιβαία εμπιστοσύνη. Όταν ο Πλατινί εκλέχτηκε πρόεδρος της UEFA ο Θεοδωρίδης έγινε μέρος της ομάδας ειδικών συμβούλων του. Τον Ιανουάριο του 2008 έφτασε επισήμως στη Νιόν. Ανέλαβε τη θέση του διευθυντή εθνικών ομοσπονδιών με αποστολή να υποστηρίζει τις 55 ομοσπονδίες-μέλη της UEFA σε στρατηγικό και επιχειρησιακό επίπεδο. Δύο χρόνια μετά, το 2010, έγινε αναπληρωτής γενικός γραμματέας. Και τότε, ήρθε η νέα μεγάλη ευκαιρία.
Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Τζάνι Ινφαντίνο κέρδισε την εκλογή για πρόεδρος της FIFA κι άδειασε τη θέση του γενικού γραμματέα. Ο Θεοδωρίδης ανέλαβε αμέσως ως εκτελών χρέη, σαν πιο κατάλληλος για τη θέση. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου η εκτελεστική επιτροπή της UEFA επικύρωσε τον μόνιμο διορισμό του κατά τη συνεδρίαση στην Αθήνα μετά από πρόταση του νέου προέδρου Αλεξάντερ Τσέφεριν. Ήταν η μεγαλύτερη μέρα της καριέρας του και συνέπεσε με τα γενέθλια του γιου του, Σάββα.
Από τότε ο Θεοδωρίδης κυβερνά κατά κάποιο τρόπο τη διοικητική μηχανή της UEFA από τη Νιόν. Είναι ουσιαστικά ο Νο. 2 της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής κυριαρχίας.
Αν, όμως, κοιτάξει κανείς την ιστορία των προέδρων της UEFA θα διαπιστώσει κάτι πολύ ενδιαφέρον: Από τους 7 προέδρους, οι 5, είχαν περάσει πρώτα από τη θέση του προέδρου της εθνικής τους ομοσπονδίας. Ο Ένμπε Σβαρτς από τη Δανία, ο Αρτέμιο Φράνκι από την Ιταλία, ο Ζακ Ζορζ από τη Γαλλία, ο Λέναρντ Γιόχανσον από τη Σουηδία και ο τωρινός Αλεξάντερ Τσέφεριν από τη Σλοβενία. Οι μόνες εξαιρέσεις ήταν ο Γκούσταβ Βίντερκερ, Ελβετός επιχειρηματίας και ιδιαίτερη περίπτωση της εποχής του (1962-1972), όπως και ο Μισέλ Πλατινί που μπήκε στο αξίωμα ακριβώς λόγω του τεράστιου ονόματός του ως πρώην ποδοσφαιριστής. Ο Θεοδωρίδης δεν είναι ούτε Πλατινί, ούτε Βίντερκερ…
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στη FIFA. Οι περισσότεροι πρόεδροί της, από τον Ζιλ Ριμέ που ήταν πρόεδρος της γαλλικής ομοσπονδίας ως τον Σεπ Μπλάτερ που ανέβηκε μέσα από την ιεραρχία δεν ήρθαν από το πουθενά. Είχαν πίσω τους γερά ερείσματα σε εθνικές ή, ηπειρωτικές ομοσπονδίες. Η διαδρομή σχεδόν πάντα ξεκινά από τη βάση. Και ανεβαίνει.
Κι εδώ αρχίζει να αποκτά νόημα αυτό που παρατηρούμε τελευταία με τον Θεοδωρίδη και την παρουσία του στην Ελλάδα. Και τώρα μαζί με τον Τσέφεριν, παρακολούθησε τον αγώνα Ολυμπιακός-Μπάγερ Λεβερκούζεν στο Καραϊσκάκη και ακολούθως ταξίδεψαν παρέα στη Θεσσαλονίκη για τον αγώνα ΠΑΟΚ-Θέλτα στην Τούμπα. Νωρίτερα συνέφαγαν με τον πρόεδρο της ΕΠΟ Μάκη Γκαγκάτση, ο οποίος δεν πήγε στο Καραϊσκάκη και τους περίμενε στη συμπρωτεύουσα, σε αντίθεση με το ηθικό πρωτόκολλο της …ουδετερότητας και της ίσης αντιμετώπισης. Τα είπαν και τα συμφώνησαν.
Τώρα, λοιπόν, σου αποκαλύπτω ότι: Ο Θεόδωρος Θεοδωρίδης σχεδιάζει να επιστρέψει στην Ελλάδα ως… πρόεδρος της ΕΠΟ! Όχι επειδή δεν έχει που να πάει, αλλά επειδή αυτό ακριβώς είναι το κομμάτι που λείπει από το βιογραφικό του. Κανείς δεν ανεβαίνει στην κορυφή της UEFA ή, της FIFA χωρίς να έχει διοικήσει την εθνική του ομοσπονδία. Και ο Θεοδωρίδης το ξέρει καλλίτερα από οποιονδήποτε άλλον.
Σε αυτό το σχέδιο ο Μάκης Γκαγκάτσης παίζει τον δικό του ρόλο. Ο πρόεδρος της ΕΠΟ έχει ήδη ενταχθεί στην επιτροπή εθνικών ομοσπονδιών της UEFA, κινείται διεθνώς και χτίζει δίκτυο.
Πριν τη λήξη της θητείας του στην ΕΠΟ βλέπει και ο ίδιος τον εαυτό του να ξεκινά μεγάλη διεθνή του καριέρα. Η παράδοση της ΕΠΟ στον Θεοδωρίδη εξυπηρετεί και τους δύο. Τον Θόδωρο για να πάρει το τελευταίο εφόδιο, αυτό που του λείπει για να τον κάνει μελλοντικά πρόεδρο FIFA, τον Μάκη για διεθνή καριέρα, μεγάλη μάλιστα, προερχόμενος από την ανώτατη θέση της ΕΠΟ.
Μην τυχόν και τον δούμε, μάγκα μου, ακόμα και πρόεδρο της UEFA τον Μάκη, γιατί οι εκλογές της είναι το 2027, ενώ η δική του θητεία στην ΕΠΟ λήγει το 2028. Πάει, πάντως, για ισχυρή καρέκλα.
Γιατί όχι; Ο σπόρος του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού παράγοντα που γνώρισε ποτέ η χώρα είναι. Πιο εξελιγμένος. Ο Τσέφεριν, πάντως, στάζει μέλι για τον Γκαγκάτση κι έχει δηλώσει πως δεν θα κατέβει πάλι. Καλό Σαββατοκύριακο.
