Ενάμιση μήνας έχει περάσει από τότε που γύρισε ο Ελ Κααμπί και κάθεσαι να πονοκεφαλιάζεις. Συλλογίζεσαι και παραμιλάς, Γιατί; Δεν βγάζεις άκρη. Για απλά πράματα…
Ο Ελ Κααμπί προστατεύει τα πόδια του πλέον. Στο λέω κυνικά, μπας και το καταλάβεις. Αν θες την γνώμη μου, καλά κάνει ο Μαροκινός και αυτοπροστατεύται έτσι. Δεν πρόκειται για κανένα παιδάκι, φτασμένος παίχτης είναι ο Ελ Κααμπί. Η αυτοπροστασία του δεν είναι ηθελημένη, του βγαίνει αυθόρμητα ως μηχανισμός αυτοάμυνας. Έχει και τον μάνατζερ από πάνω του συνεχώς να του λέει, σε θέλει ο ένας, τόσα σου δίνει ο άλλος. Ο Ολυμπιακός τον έχει ακόμα στο κενό. Και ο Μεντιλίμπαρ, φτερό στον άνεμο.
Θυμάσαι πόσο γρήγορα ήρθε ο Ελ Κααμπί από το Κόπα Άφρικα. Έπαιξε, μάλιστα, αμέσως στο ματς με την Λεβερκούζεν για τον όμιλο, πέτυχε και το γκολ της νίκης επί του Βόλου στο αμέσως επόμενο ματς, έκανε και τούμπα μετά.
Με το στυλό στο χέρι… Αυτό έγραφαν, έτσι ήταν.
Μέχρι που ξεκίνησαν οι συζητήσεις για την ανανέωση του συμβολαίου του, για να μην την κάνει ελεύθερος το καλοκαίρι. Και μετά το ματς με τον Άγιαξ, άφαντος ο Ελ Κααμπί.
Στα έγραψα από τότε, με τον ξαφνικό τραυματισμό. Τίποτα δεν άλλαξε μέχρι σήμερα, πώς δηλαδή θέλεις να βλέπεις τον Μαροκινό μέσα στο γήπεδο; Λιοντάρι;
Να τον δούμε και την Κυριακή κόντρα στα άλλα τα λιοντάρια, γιατί ο πραγματικός Ελ Κααμπί θα τους έβαζε τουλάχιστον δύο μπαλάκια. Αν όχι, τρία. Κάτσε να δεις.
Μιλάμε για πάνω από ένα μύριο η διαφορά το χρόνο. Η προσφορά φτάνει μέχρι τρία, ενώ οι απαιτήσεις ξεπερνούν τα τέσσερα. Αδιέξοδο.
Ο Μαροκινός κυνηγάει το τελευταίο του υψηλό συμβόλαιο και ο Ολυμπιακός δεν φαίνεται διατεθειμένος να του το δώσει. Όχι, όμως, να τον βγάλουμε και άχρηστο, ούτε τελειωμένο.