22/04/2026 12:45
Έσκασαν μύτη και οι Βαρδινογιάννηδες μετά από καιρό στο τελευταίο ντέρμπυ αιωνίων στην ιστορική Λεωφόρο. Τους την έφερε χοντρά ο Αλαφούζος. Σου λέει, ευκαιρία είναι λόγω τη ιστορικότητας του γεγονότος, θα καλέσω ακόμα και τον Τζίγγερ, που έχει να εμφανιστεί πολλά χρόνια στο γήπεδο. Έτσι και χάσουμε, σε αυτόν θα τα ρίξουν, που είναι πλέον και συνεταιράκια με τον Μαρινάκη στο λάιβστρίμινγκ. Ορίστε θα πουν, ήρθε ο Τζίγγερ και χάσαμε, ο κολλητός του Βαγγέλη, γκαντεμιά.
Αηδίες. Κάποιοι μάλιστα το τράβηξαν παραπάνω, είπαν ότι ο Τζίγγερ ήθελε να κερδίσει περισσότερο ο Ολυμπιακός, παρά ο Παναθηναϊκός. Κουταμάρες. Για τον Τζίγγερ Βαρδινογιάννη ρε, ο Παναθηναϊκός είναι σαν αδερφός του. Ήτο κι αυτός ένα από τα παιδιά του πατέρα του. Ο Βαρδής τον αγαπούσε τον Παναθηναϊκό, τον είχε για δύναμη, για να βάλει και τον πραγματικό αδερφό του να ασχοληθεί, που ήταν μαμούνι σε αυτά, να μην τον έχει και στα πόδια του στις δουλείες του. Με τα χρόνια τον αγάπησαν όλοι οι Βαρδινογιάννηδες τον Παναθηναϊκό και μετά την αποχώρηση του καπετάνιου ο Τζίγγερ μπλέχτηκε με το ποδόσφαιρο μη έχοντας σχέση με το αντικείμενο, πέραν της οικογενειακής παράδοσης.
Έμπλεξε. Ο άνθρωπος ήτο ραλίστας, πρωταθλητής, με έξι πανελλήνιους τίτλους. Ο Τζίγγερ, μάλιστα, δεν μπήκε στο ποδόσφαιρο για πλάκα. Η παρουσία του μπορεί να ήταν μικρή, αλλά ξεκίνησε τη θητεία του με τη σύσταση της SuperLeague, μετά τη συμφωνία του με τον Σωκράτη Κόκκαλη, τον οποίο έφερε σε πολύ δύσκολη θέση από το μάγκικο νταμπλ που του πήρε το 2004. Ήτο, μάλιστα, ο δεύτερος πρόεδρος της νέας διοργανώτριας αρχής μετά τον Πέτρο Κόκκαλη. Μπήκε με τέρμα το γκάζι, δηλαδή, στο ποδόσφαιρο, αλλά δεν έκανε τα χατίρια των οργανωμένων, ούτε θέλησε να εμπλακεί στο παρασκήνιο, καθ’ ότι δεν ήθελε τις παράγκες. Πήγε, με τον σταυρό.
Όντας κυνηγημένος από τα χαμένα πρωταθλήματα που ακολούθησαν παρέδωσε τη διαχείριση στους πολυμετοχικούς, τον Βγενόπουλο και τον Πατέρα, οι οποίοι πήραν το νταμπλ το 2010, αλλά μετά τα έσπασαν όλοι μεταξύ τους, μαζί και οι Γιαννακόπουλοι που ήταν να μπουκάρουν στην ΠΑΕ. Και κατόπιν των δυναμικών κινητοποιήσεων των οργανωμένων εναντίον του, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2011 βρέθηκε ενώπιον των δημοσιογράφων και ανακοίνωσε την οριστική και αμετάκλητη αποχώρηση της οικογένειάς του από τον Παναθηναϊκό. Ουστ.
«Αποχωρούμε από τον Παναθηναϊκό. Μετά από 32 χρόνια ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να πορευτεί χωρίς την οικογένεια Βαρδινογιάννη. Ξεχάστε μας…», ανέφερε ο Τζίγγερ και τυπικά η απεμπλοκή του σημειώθηκε τον Ιούλιο του 2012, όταν μεταβίβασε τις μετοχές του στον Γιάννη Αλαφούζο. Από τότε είχε πάει μερικές φορές ακόμα στο ΟΑΚΑ για να παρακολουθήσει παιχνίδια, αλλά ουδέποτε είπε το παραμικρό. Το ίδιο έκανε και προχθές, πήγε είδε και απήλθε. Μόνο που η παρουσία του αυτή τη φορά δεν ήταν τυχαία, απλώς για να δει την αγαπημένη του ομάδα, τον αδερφό του, να κερδίζει τον Ολυμπιακό για τελευταία φορά στη Λεωφόρο. Θέλησε να αντιστρέψει την παγίδα που του έστησε ο Αλαφούζος, στέλνοντάς το μήνυμα ότι «εγώ αγόρι μου είμαι εδώ, αγαπάω τον Παναθηναϊκό κι άμα συνεχίσεις άτιτλος, θα στον πάρω πίσω!». Γκέγκε;
Του έχει πρήξει τα φρύδια η κατάσταση στον Παναθηναϊκό, ίδια με του πατέρα του έγιναν. Γενικά έχει αρχίσει να μοιάζει πάρα πολύ στον Βαρδή, μεγαλώνοντας. Σε όλα. Το σίγουρο είναι ότι ο Τζίγγερ έφυγε από τη Λεωφόρο, το ίδιο προβληματισμένος με αυτούς που κάποτε τον έβριζαν. Με εκείνους που τώρα, μετά από 15 χρόνια ανομβρίας, μαρτυράνε την ώρα και τη στιγμή, που τον έδιωξαν. Χαίρετε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
