Απόψεις

Μόνο ο Τσάβι σεβάστηκε το εθνόσημο της Ελλάδας

Η βαριά ήττα της Εθνικής από την Ολλανδία με 7-0 στο Άμστερνταμ δεν ήταν απλώς ένα κακό αποτέλεσμα. Ήταν η βαρύτερη ήττα στη μεταπολεμική ιστορία της ομάδας, ένας διασυρμός που δεν επιδέχεται ελαφρυντικά.

Ο Τσάβι έδωσε στον διασυρμό και την τελική του διάσταση, αποκαλύπτοντας τι ζήτησε από τους παίκτες του όταν το σκορ έφτασε στο 5-0: «Ζήτησα από τους παίκτες μου να σεβαστούν την Ελλάδα, δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο-τσίρκο».

Η Ολλανδία είχε σκοράρει πέντε φορές μέσα σε 40 λεπτά και ο προπονητής της χρειάστηκε να παρέμβει για να περιορίσει την έκταση του σκορ. Η αναφορά αυτή δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο το μέγεθος της κατάρρευσης. Στο 5-0 αποφάσισα να αλλάξω τη λέξη «live» στην κάλυψη του αγώνα με τη λέξη «Έλεος» εδώ στο Παίξε Μπάλα, με την ελπίδα ότι οι Ολλανδοί θα μας λυπηθούν και θα σταματήσουν. Μάλλον ο Τσάβι ενεργειακά μας άκουσε, όχι μόνο εμάς, αλλά όλους τους Έλληνες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν μέλος της Ισπανίας που γνώρισε τον αποκλεισμό από τον όμιλο του Euro 2004, με την Εθνική μας να προκρίνεται στους «8» αφήνοντας εκτός τους Ισπανούς στην ισοβαθμία και να φτάνει στην κορυφή της Ευρώπης. Μάλλον μας την είχε φυλαγμένη.

Μέχρι να γίνει αντιληπτό απ’ όλους τους οράνιε πρόλαβαν να πετύχουν άλλα δύο γκολ μέχρι το 62′. Η Εθνική δεν βρήκε απάντηση σε κανένα σημείο της αναμέτρησης. Ήταν σάκος του μποξ. Ακόμη και το 7-0 ήταν τελικά μια ευνοϊκή εικόνα. Λόγω Τζολάκη και Τσάβι. Η Ολλανδία θα μπορούσε να είχε πετύχει περισσότερα.

Η ευθύνη του Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι τεράστια. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός επιβεβαίωσε για μία ακόμη φορά τη δυσκολία του να διαχειρίζεται πρωταγωνιστικές καταστάσεις, όπως είχε φανεί στην προηγούμενη διοργάνωση και παλαιότερα στον Παναθηναϊκό. Η Εθνική είχε φτάσει ως το Άμστερνταμ αήττητη. Στο μεγάλο ραντεβού του Άμσερνταμ εμφανίστηκε ανέτοιμη και αδύναμη. Σαν να ήταν το Λιχτενστάιν ή το Σαν Μαρίνο. Και κάπου εκεί να θυμάται ο Γιοβανοβιτς τις αλλαγές. Στο 7-0! Μέχρι τότε δεν διέκρινε κάτι στραβό. Ήθελες να σπάσεις την τηλεόραση με αυτά που έβλεπες να συμβαίνουν.

Ο Σέρβος προπονητής έφτασε και πάλι στην πηγή, αλλά εξαρτάται πλέον από άλλους εάν θα πιει νερό. Και όχι από τίποτα τυχαίους… Οι Γερμανοί κρατάνε την τύχη στα χέρια τους, δύσκολα να την πετάξουν, όπως κάναμε εμείς. Το συμπέρασμα αφορά, όμως, ολόκληρη τη διαδρομή. Η λεγόμενη Χρυσή γενιά, για την οποία γράφτηκαν τόσα και τόσα έγραψε την πιο μαύρη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ενώ σηκώσαμε ακόμα και κούπα με σφιχτή άμυνα και ελεγχόμενες αντεπιθέσεις, νομίζαμε ότι ξαφνικά γίναμε Βραζιλία. Λες και πρώτη φορά παίζουν καλοί παίκτες στην Εθνική, απ’ όπου έχουν περάσει όλα τα μεγάλα αστέρια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από τον Δομάζο μέχρι τον Σαραβάκο, από τον Σιδέρη, τον Παπαϊωάννου, τον Μαύρο, μέχρι τον Τσιάρτα, τον Ζαγοράκη, τον Καραγκούνη, τον Στελάρα τον Γιαννακόπουλο, τον Τράι τον Κολοσσό και τους υπόλοιπους πρωταθλητές μας.

Υπήρχαν πολλές εποχές που η Εθνική μας προσπάθησε να παίξει επιθετικά. Δεν κατάφερνε ποτέ να διακριθεί. Το έκανε μόνο με το σφιχτό παιχνίδι της στο Euro 2004, μία φιλοσοφία που μας τράβηξε και με παρουσίες σε επόμενες διοργανώσεις, μέχρι τελικά που αποφασίσαμε πάλι να εγκαταλείψουμε την επιτυχημένη συνταγή και να γυρίσουμε στο φαντεζί ποδόσφαιρο. Ακόμα και η ίδια η Βραζιλία βλέπεις, συνήθως αποτυγχάνει κι αυτή με τέτοια νοοτροπία. Θα πρέπει να υπάρχει συνοχή.

Η 7άρα από την Ολλανδία ανέδειξε τις λάθος επιλογές όλων των ιθυνόντων, που οδήγησαν σε αυτό το απελπιστικό ναυάγιο. Που θα πρέπει να ευγνωμονούμε κιόλας τους αντιπάλους επειδή σταμάτησαν εκεί και δεν μας έβαλαν καμιά 10αριά, που τα είχαν για πλάκα. Τι να την κάνεις ακόμα και την πρόκριση μετά από τέτοια εικόνα; Να πας στα προημιτελικά με κίνδυνο να φας 5-6 ακόμα; Όταν αυτή την ομάδα την έχεις δει πρωταθλήτρια μπροστά στα μάτια σου, δεν αντέχεις να την βλέπεις έτσι.

Οι ευθύνες είναι συλλογικές και δεν χωρούν ωραιοποιήσεις. Τώρα κοιτάμε προς Λουτσέσκου και Μεντιλίμπαρ. Ένα ευχαριστώ το οφείλουμε στον Τσάβι. Ήταν ο μόνος που σεβάστηκε το εθνόσημο της Ελλάδας στο Άμστερνταμ.